پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٧٩ - مصادر و روش شناخت
٨٠. اى هشام، هركس خويش را بزرگ شمارد، فرشتگان آسمان و فرشتگان زمين او را لعنت كنند، هركس بر برادران [دينى] خود بزرگى و تكبر ورزد و برترى جويد، به يقين راه دشمنى با خداوند را در پيش گرفته است و هركس ادعاى چيزى كند كه در خور و توانش نباشد، بيراهه را برگزيده [و ديگران را به زحمت انداخته] است.
٨١. اى هشام، خداوند به داوود عليه السّلام وحى كرده، فرمود: اى داوود، يارانت را از دوستى دنيا برحذر دار و آنان را [نسبت به اين خطر] هشدار ده، زيرا آنان كه دل در گرو شهوتها و خواستههاى دنيايى نهادهاند، قلب خود را در پس پردهاى، از من پوشاندهاند (من جايى در قلب آنان ندارم).
٨٢. اى هشام، از تكبر بر اولياى من و برترىجويى به وسيله دانشت بپرهيز، زيرا خداوند از تو بيزار مىشود كه از آن پس دنيا و آخرتت تو را سودى نبخشد. در دنيا چونان كسى باش كه در خانه ديگران زندگى مىكند و هرلحظه منتظر كوچ از آن خانه است.
٨٣. اى هشام، همنشينى با اهل دين، مايه شرافت دنيا و آخرت است. مشورت با خردمندان خيرخواه، خجستگى، بركت، راهيافتگى و توفيقى از خداوند است. پس هرگاه خردمند خيرخواه در مشورت، تو را به چيزى و راهى راهنمايى كرد، مبادا با مشورت او مخالفت كنى كه مايه هلاكت است.
٨٤. اى هشام، از معاشرت و انس گرفتن با مردم بپرهيز، مگر اين در ميان آنان خردمندى مورد اطمينان بيابى، پس با او انس بگير و از غير اينان، چنان بگريز كه گويى از جانوران درنده مىگريزى. سزاوار است كه عاقل چون كارى [ناشايست] انجام دهد از خداوند شرم كند و هر گاه حضرت احديت نعمتى به او داد، او نيز ديگران را از آن نعمت برخوردار كرده، بهرهاى دهد.
[اى هشام] هرگاه با دو چيز روبرو شدى و ندانستى كدام يك از آنها درستتر و بهتر است، پس بنگر كدام يك از آن دو به هواى نفست و تمايل درونىات نزديكتر و سازگارتر است، با همان مخالفت كن، چرا كه كمال درستى و درستكارى در مخالفت تو با هواى نفست مىباشد، و بپرهيز از اينكه حكمت را مغلوب كرده، در اختيار نادانان بگذارى.
هشام مىگويد: به امام عليه السّلام گفتم: اگر كسى را يافتم كه طالب حكمت باشد، اما عقل [و انديشه] او ظرفيت و قابليت دريافت آنچه به او مىآموزم ندارد [در اين حال چه كنم؟].
امام كاظم عليه السّلام فرمود: پس با او به نصيحت پرداخته، از در مهربانى در او اگر دلتنگى كرد، خود را در معرض فتنه قرار مده و از بيان دانشى و گفتن سخنى كه متكبران آن را نمىپذيرند بپرهيز [و بدان كه] اگر علم بر غير اهلش كه [هرگز] هشيارى نيابند، خوانده شود [در حقيقت] علم خوار مىشود.