پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٨٧ - بخش نخست ويژگىهاى عصر امام كاظم عليه السلام

خوارج برويم.

٤. در ماجراى هشام مى‌بينيم كه امام كاظم عليه السّلام راهى جز راه عبد الله افطح مدعى امامت، برگزيده بود. حضرت در برخورد با هشام، ابتدا گفت‌وگوى او و ابو جعفر را كه تنها آن دو از آن آگاه بودند باز گفت و از رفتن نزد فرقه‌هايى كه آنان در نظر داشتند بازداشته، سپس فرمود: به سوى من، به سوى من، به سوى من.

نكته سوم: ماجراى «خزانه» است. اين ماجرا از جمله حقايق تاريخى است كه از سياست منصور مبنى بر از ميان برداشتن و كشتار علويان، پرده برمى‌دارد.

منصور با اين اقدام به فرزند و جانشين خود «مهدى» مى‌فهماند كه دستگاه خلافت تنها با اين شيوه پايدار مى‌ماند. جمع بى‌شمارى از شيعيان معتقد و مؤمن به زندان افكنده شده، پس از شكنجه به كام مرگ فرستاده مى‌شدند و رنجى كه امام كاظم عليه السّلام از اين رخداد مى‌كشيد، از ديگر حقايق آن روزگار است كه در اين واقعه تاريخى آمده است. زمانى به رنج امام كاظم عليه السّلام پى مى‌بريم كه مى‌شنويم يكى از اين خزانه‌ها، محل جمع‌آورى سرهاى بريده كهنسالان، جوانان و خردسالان از خاندان رسالت بوده است. اين ماجرا را در تاريخ طبرى چنين مى‌خوانيم: «هنگامى كه منصور عازم حج شد «ريطه دختر ابو العباس» و همسر مهدى را فراخواند و به او سفارش‌هايى كرد، چرا كه در اين زمان مهدى در «رى» بود. منصور امر حكومت را به ريطه واگذارد و كليد خزانه‌ها را بدو سپرد. آن‌گاه او را سوگندهاى سخت داد و از او پيمان گرفت كه تا زمانى كه منصور زنده است خزانه را باز نكند و چون مرد، تنها او و همسرش‌