پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٠ - بردبارى حضرت

بردبارى حضرت‌

بردبارى از بارزترين صفات امام كاظم عليه السّلام بود تا جايى كه در بردبارى و فروخوردن خشم ضرب المثل شد. او نسبت به كسانى كه به ساحتش بدى و تعدى مى‌كردند راه گذشت و چشم‌پوشى پيش مى‌گرفت، بلكه پا را فراتر نهاده، با آنان از در نيكى در مى‌آمد و احسان سرشار خود را بر آنان ارزانى مى‌داشت تا بدان وسيله، روح شرارت و خودخواهى را از نهان‌خانه جان آنان بزدايد. مورخان موارد زيادى از بردبارى آن حضرت را نقل كرده‌اند، از جمله:

«يكى از نوادگان عمر بن خطاب رفتار بد و نكوهيده‌اى با امام داشت، پيوسته امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السّلام را ناسزا مى‌گفت و دشنام مى‌داد. عده‌اى از دوستان امام كاظم عليه السّلام بر آن شدند تا او را بكشند، اما حضرت آنان را از اين كار بازداشت و بر آن شد تا مشكل را به صورتى ديگر حل كند. از اين‌رو محل او را جويا شد، به حضرت گفتند: در اطراف مدينه به زراعت مشغول است.

حضرت سوار استر خود شد و بى‌خبر به سوى او روانه گرديد. او را در مزرعه مشغول كار ديد و به سمت او رفت. آن مرد خطاب به حضرت فرياد برآورد: كشت ما را پايمال مكن.

حضرت همچنان به راه خود ادامه داد تا اين‌كه به وى نزديك شده، بناى مهربانى با او گذاشت و با لطيف‌ترين گفتار با او سخن گفت، سپس به نرمى از او پرسيد: چقدر به مزرعه تو زيان رسيده است؟

گفت: صد دينار.

امام عليه السّلام فرمود: اميد دارى از اين مزرعه چه مقدار سود عايدت شود؟

گفت: از غيب آگاه نيستم.