پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٥٦ - القاب امام

او به سبب صبر، نرمخويى و بدى را با نيكى پاسخ دادن، به اين لقب شناخته شده است».[١]

ح) لقب ديگر حضرت كاظم عليه السّلام «ذو النفس الزكيه» (صاحب نفس پاكيزه) است. از آن‌جا كه گوهر وجود امام به آلودگى‌هاى دنيوى و پليدى‌هاى مادى آلوده نشده بود و در اين ميدان نيز مانندى براى حضرت متصور نبود، «ذو النفس الزكيه» خوانده شد.

ط) آخرين لقبى كه حضرت بدان خوانده مى‌شود «باب الحوائج» است.

اين لقب حضرت بيشترين شهرت و گردش در واگويه‌ها را دارد. عموم مردم و خواص از اهل دانش و ايمان و فرزانگان، معتقدند كه هرگرفتار و غمزده‌اى آهنگ آن حضرت كند، به يقين خداوند گرفتارى‌اش را برطرف كرده و غم‌هاى او را مى‌زدايد و هركس به بارگاه ملكوتى او پناه برد به يقين حاجت‌هاى او برآورده شده، با دلى آرام و رها از داغ گرفتارى‌هاى روزگار به خانه خود باز مى‌گردد.

شيعيان آن حضرت، بلكه تمام مسلمانان با همه گرايش‌ها و اختلاف طبقه اجتماعى و علمى، به باب الحوائج بودن امام كاظم عليه السّلام ايمان آورده، آن را مسلّم دانسته‌اند. «ابو على خلّال»، پيشواى حنبليان و رهبر روحى و معنوى آنان مى‌گويد: در هرگرفتارى سختى كه براى برآمدن آن، آهنگ قبر موسى بن جعفر عليه السّلام را كردم، آن‌گونه كه دوست مى‌داشتم خداوند گره از كارم باز كرد.[٢]

«امام شافعى» پا را فراتر نهاده، درباره امام و منزلت او مى‌گويد:

[١] . مختصر تاريخ العرب/ ٢٠٩.

[٢] . تاريخ بغداد ١/ ١٣٣( چاپ دار الكتب العلميه بيروت).