پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢١٠ - امام كاظم عليه السلام در زندان بصره

و ديگرى را به سوى كوفه روانه كردند. بدين ترتيب مى‌خواستند مردم سردرگم شده و ندانند امام عليه السّلام در كدام يك از كجاوه‌هاست و به كدام سو برده مى‌شود.

امام كاظم عليه السّلام در زندان بصره‌

«حسان سروى»،[١] از مدينه تا بصره همراه امام عليه السّلام بود و از ايشان نگاهبانى مى‌كرد. در ميانه راه «عبد اللّه بن مرحوم ازدى»، به حضور امام عليه السّلام شرفياب شد. امام كاظم عليه السّلام نامه‌اى به عبد اللّه داد و از او خواست تا آن را به جانشين خود، امام رضا عليه السّلام برساند و حضرت رضا عليه السّلام را به عنوان امام پس از خويش به عبد اللّه معرفى فرمود. سرانجام،[٢] كاروان حضرت، پس از پيمودن بيابان‌ها به بصره رسيد.

حسان، امام عليه السّلام را به «عيسى بن ابى جعفر» سپرد و عيسى امام عليه السّلام را در يكى از اتاق‌هاى محبس زندانى كرد و درب‌هاى زندان را به روى او بست.

عيسى درهاى زندان را فقط به دو منظور بر روى امام عليه السّلام مى‌گشود، براى قضاى حاجت و تجديد وضو و موقع رساندن غذا به امام عليه السّلام.

حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام از فرصت و فراغت به دست آمده بهترين استفاده را مى‌برد. او روزها را روزه مى‌داشت و شب‌ها را به نماز و عبادت و راز و نياز با حضرت احديت مى‌گذراند و پيشانى بر خاك بندگى مى‌ساييد.

حضرت دمى از زندانى بودن خويش دل‌تنگى نمى‌كرد، بلكه فرصت فراهم شده را برترين نعمت‌هاى الهى مى‌دانست و در دعاى خود به درگاه الهى‌

[١] . همان‌جا.

[٢] . همان/ ٢٧ حديث ١٣.