پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٦ - بخش دوم برداشتهايى از شخصيت امام كاظم عليه السلام

شناخته شده)، پاكيزه و سرور ملقب بود و به دليل عبادت و شب‌زنده‌دارى‌اش، بنده صالح خدا خوانده مى‌شد».[١]

١٠. «كمال الدين، محمد بن طلحه شافعى» درباره امام كاظم عليه السّلام مى‌گويد:

او امام گرانقدر، عظيم الشأن، بزرگ و كوشا در اجتهاد، به عبادت و بندگى خداوند بلند آوازه، بر امر بندگى مواظب و در كرامت‌ها مشهور است. شب را به نماز و عبادت و سجده به درگاه خدا سپرى مى‌كرد و روز را به صدقه دادن و روزه‌دارى به شام مى‌رساند. به سبب بردبارى فوق العاده و چشم‌پوشى از آنان كه در حق وى ستم روا داشته و دست تطاول به سوى او دراز مى‌كردند «كاظم» خوانده شده است. او بدكردارى نسبت به خود را با نيكى به بدكردار و ظلم ظالم در حق خود را باگذشت از او جبران مى‌كرد. «عبد صالح» خوانده مى‌شد، زيرا بسيار عبادت مى‌كرد. مردم عراق او را «باب الحوائج الى الله» (دروازه برآمدن حاجات در درگاه الهى) مى‌خوانند، چراكه نيازهاى خود را با وسيله قرار دادن او به درگاه الهى برآورده مى‌ديدند. كرامت‌هاى او حيرت‌انگيز است و گوياى اين است كه او نزد خداوند از جايگاهى راستين و فناناپذير برخوردار است».[٢]

١١. «احمد بن يوسف دمشقى قرمانى» امام را چنين تعريف كرده است: او امام گرانقدر، يگانه عصر و حجت [بر مردم‌] است. شب را به نماز و بندگى صبح نموده و روز را به روزه شام مى‌كرد. از آن‌رو «كاظم» خوانده مى‌شود كه بى‌حد و حساب بردبار بوده و با كسى كه به حضرتش بدى مى‌كرد، راه گذشت در پيش مى‌گرفت. نزد مردم عراق به «باب الحوائج» معروف است، زيرا هر

[١] . تذكرة الخواص/ ٣١٢.

[٢] . مطالب السؤول/ ٨٣.