پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢ - نماز آن حضرت

محبوب و معبود خود قربان كنند و آنچه در توان دارند در راه نشر آيين الهى و سركوب آيين دوگانه‌پرستى و گمراهى به كار گيرند. بنابراين اهل بيت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله اساس تقوا و معدن ايمان و عقيده هستند و اگر آنان نبودند هيچ بنده‌اى خدا را بندگى نمى‌كرد، و هيچ كسى او را به وحدانيت و يكتايى نمى‌خواند، هيچ فريضه و واجبى به كار بسته نمى‌شد و هيچ سنتى به پا داشته نمى‌شد و به يك سخن، هيچ قانون و حكمى در اسلام و بر پيروان آن هموار و قابل تحمل نبود.

امام كاظم عليه السّلام تمام گونه‌هاى پرهيزگارى را در خانه‌اى كه پرورش‌يافته بود مى‌ديد و از اين‌رو پرهيزگارى با تمام صورت‌هاى آن، گوهر و شخصيت او را شكل مى‌داد. تاريخ‌نگاران او را عابدترين مردم روزگار خود خوانده‌اند،[١] تا آن‌جا كه «عبد صالح» و «زين المجتهدين» (زيور كوشندگان در عبادت) لقب گرفت و هرگز كسى، همانند او در بندگى و فرمانبردارى ديده نشده. در اين‌جا به چند نمونه از فرمانبردارى و بندگى حضرت كاظم عليه السّلام اشاره مى‌كنيم:

نماز آن حضرت‌

زيباترين و پربهاترين ساعت‌ها و لحظه‌ها از نظر امام كاظم عليه السّلام زمانى بود كه با خداى خويش خلوت مى‌كرد. آن حضرت با تمام وجود و حضور قلب به درگاه خدا مى‌رفت. درباره عبادت امام آمده است: «چون به درگاه الهى به نماز مى‌ايستاد يا مناجات و راز و نياز مى‌كرد، اشكش جارى مى‌شد و قلبش به تپش درمى‌آمد و از شوق و خوف، لرزه بر اندامش مى‌افتاد؛ بيشتر اوقات خود را به نماز مى‌گذراند. «شب را [تا هنگام فجر صادق‌] نمازهاى مستحبى و نوافل‌

[١] . جوهرة الكلام/ ١٣٩.