پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣١٠ - جانشينى امام كاظم عليه السلام

«ابو حنيفه» از كسانى است كه مى‌گويند: على چنان گفت و ما چنين مى‌گوييم.

٢٢. از «عبد اللّه بن جندب» نقل است كه: ابو الحسن عليه السّلام در نامه‌اى به من مى‌نوشت: إنا لنعرف الرجل إذا رأيناه بحقيقة الإيمان و بحقيقة النفاق؛[١] چون در كسى بنگريم حقيقت ايمان و حقيقت نفاق او را مى‌شناسيم (درمى‌يابيم).

٢٣. «حسين بن على بن يقطين» از پدرش نقل مى‌كند كه گفت: از ابو الحسن عليه السّلام درباره جزئى از حالت‌هاى عالم [و چگونگى دانش او] پرسيدم، او فرمود: نكت في القلب، و نقر في الأسماع و قد يكونان معا؛[٢] حك شدن در قلب و نواخته شدن بر گوش‌ها و گاهى نيز هردو باهم فراهم مى‌شوند.

جانشينى امام كاظم عليه السّلام‌

١. از «حسن بن نعيم صحاف» نقل شده است كه گفت: «من و هشام بن الحكم و على بن يقطين در بغداد بوديم. على بن يقطين گفت: در حضور عبد صالح بودم كه فرزندش على بر او وارد شد. امام عليه السّلام به من فرمود: اى على بن يقطين، اين على سرور فرزندان من است. من كنيه خود را به او دادم.

هشام بن الحكم با دست بر پيشانى خود كوفت و گفت: واى بر تو. چگونه چنين مى‌گويى؟ على بن يقطين گفت: به خدا سوگند، اين را همين‌گونه از او شنيدم.

هشام گفت: امام عليه السّلام با اين عبارت، جانشين خود را در امر امامت به تو شناسانده است».[٣]

٢. «نعيم بن القابوسي» از ابو الحسن عليه السّلام نقل كرده كه فرمود: على، بزرگترين‌

[١] . همان/ ٢٨٨.

[٢] . همان/ ٣١٦.

[٣] . اصول كافى ١/ ٣١١.