پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٣٢ - پيكر امام عليه السلام بر روى پل

خود را بيگناه بخواند.

«محمد بن صدفه عنبرى» مى‌گويد: چون ابو ابراهيم، موسى بن جعفر عليه السّلام درگذشت، هارون الرشيد بزرگان خاندان ابو طالب و بنى عباس، حاكمان و ديگر مردمان را فراخواند، سپس پيكر ابو ابراهيم، موسى بن جعفر عليه السّلام را حاضر كرد و به حاضران گفت: اين موسى بن جعفر است كه به مرگ طبيعى در گذشته و اگرچه ميان من و او چالش‌هايى بود، اما در مورد كشتن او [به خدا پناه مى‌برم و] به درگاه خداوند استغفار مى‌كنم [كه چنين كارى از من سر زده باشد]. در او بنگريد [آيا اثرى از شكنجه و كشتن مى‌يابيد؟].

در اين هنگام هفتاد تن از شيعيان امام عليه السّلام وارد شده، پيكر حضرت را وارسى كرده، اثرى از زخم و خفگى در آن نديدند. در پاى امام عليه السّلام رنگ حنا ديده مى‌شد».[١]

پيكر امام عليه السّلام بر روى پل‌

بنا به قراين و شواهد موجود، طبق برنامه از پيش تعيين شده كه هارون آن را ساخته و پرداخته بود، نبايد مسئوليت به شهادت رساندن امام كاظم عليه السّلام پيشواى تمام مسلمانان متوجه هارون شود. از ديگر سو مى‌بايست به هر صورتى كه ممكن بود امام عليه السّلام را فردى عادى و فاقد جايگاهى ارجمند جلوه داد كه در نتيجه، ديگر جايى براى گزافه‌گويى و بزرگ شمردن فقدان او و تشكيك در مرگش باقى نماند. سندى بن شاهك به منظور تحقق بخشيدن به هدف پليد اربابش دست به ابتكار زده، دستور داد پيكر بى‌جان امام كاظم عليه السّلام را

[١] . كمال الدين/ ٣٩؛ عيون اخبار الرضا ١/ ١٠٥/ حديث ٨ و بحار الانوار ٤٨/ ٢٢٨ حديث/ ٣١( به نقل از كمال الدين/ ٣٩ و عيون اخبار الرضا ١/ ١٠٥/ حديث ٨).