پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣٥ - دعا و زيارت از نگاه امام كاظم عليه السلام

هركس زاده بينوايى و فقر باشد، بى‌نيازى و غنا گستاخش كند».

٧. مردى به ابو الحسن، موسى بن جعفر عليه السّلام گفت: «مرا وعده‌اى ده.

امام عليه السّلام فرمود: كيف أعدك؟ و أنا لما لا أرجوا أرجى لما أرجوا؛[١]

چگونه تو را وعده دهم؟ كه خود به آنچه آميد آن نمى‌رود (مرگ) نزديك‌تر و اميدوارترم از چيزى (زندگى طولانى و ديدن فرداها و روزهاى ديگر) كه بدان اميد بسته‌ام.

٨. از «يحيى الحذاء» نقل شده است كه: «به ابو الحسن عليه السّلام گفتم: گاهى كه در حضور پدرم چيزى را مى‌خرم، در او حالتى مى‌بينم كه مرا اندوهناك مى‌كند.

امام فرمود: تنكّبه و لا تشتر بحضرته فإذا كان لك على رجل حقّ فقل له: فليكتب و كتب فلان بن فلان بخطّه و أشهد اللّه على نفسه و كفى باللّه شهيدا فإنه يقضي في حياته أو بعد وفاته؛

از اين كار دورى كن و چون بر كسى حقى (وامى) داشتى از او بخواه چنين بنويسد:

و فلان فرزند فلان با خط خود چنين نگاشت و خدا را- كه گواهى است بسنده- بر خود گواه گرفت كه وام خود را در حيات يا پس از مرگ خود [به وسيله وارثان‌] ادا كند.[٢]

دعا و زيارت از نگاه امام كاظم عليه السّلام‌

١. از امام كاظم عليه السّلام نقل شده است كه فرمود: «عليكم بالدعاء؛ فإن الدعاء و الطلب الى اللّه- عزّ و جلّ- يردّ البلاء و قد قدر و قضى فلم يبق إلّا إمضاؤه، فإنه إذا دعا اللّه و سأله صرف البلاء صرفا؛[٣]

بر شما باد به دعا كردن و از خدا خواستن كه دعا به درگاه خداوند و درخواست از حضرتش، بلاى رقم‌خورده و مقدرى كه جز امضا (اجرا) ى آن نمانده باز مى‌گرداند [و بدانيد]

[١] . الفقيه ٣/ ١٦٥.

[٢] . اصول كافى ٥/ ٣١٨.

[٣] . مكارم الاخلاق/ ٣١٦.