پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٥٠ - مولود خجسته

شمار مى‌رفت.

مورخان در نسب اين بانوى بزرگ دچار اختلاف شده‌اند، برخى او را از مردم اندلس و كنيه‌اش را «لؤلؤه» و گروهى او را رومى دانسته و كسانى نيز او را از بزرگترين خاندان‌هاى عجم خوانده‌اند. نام او «حميده» و در خانه‌اش مورد احترام و تكريم بود و همه زنان علوى بدو عنايت و محبت داشتند. امام صادق عليه السّلام نيز او را غرق لطف و عنايت خود مى‌كرد، زيرا اين بانو را در مرتبه‌اى بلند از خردمندى و كمال و ايمان نيكو مى‌ديد و هم از اين جهت بود كه او را مى‌ستود. حضرت درباره او فرمود:

حميده همانند شمش طلا از پليدى‌ها پاكيزه است. فرشتگان پيوسته از او حفاظت مى‌كردند تا اين‌كه چون دهش و عطيه‌اى الهى براى من و حجت پس از من به دستم رسيد».

امام صادق عليه السّلام از دانش خود به آن بانوى گرامى چندان آموخت كه طلايه‌دار زنان روزگار خود در دانش و پرهيزگارى و ايمان شد. آن‌گاه حضرت صادق عليه السّلام او را فرمود تا زنان مسلمان را دانش و احكام شرعى بياموزد.[١] چنين بانويى شايسته چنين منزلت والايى است و همو مى‌تواند و بايد در عفت، پاكدامنى، دانش و كمال سرآمد زنان روزگار خود باشد.

مولود خجسته‌

روزگارى از ازدواج امام صادق عليه السّلام با حميده سپرى شد. امام صادق عليه السّلام براى حج راهى مكه شد و حميده را همراه خود برد. پس از اتمام مناسك حج‌

[١] . بحار الانوار ٤٨/ ٦؛ اصول كافى ١/ ٤٧٧ و اعيان الشيعه ٢/ ٥.