پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٣ - ايمان، كفر و شرك از نگاه امام كاظم عليه السلام

و نيز نوشت: إنّما الشك ما لم يأت اليقين فإذا جاء اليقين لم يجز الشك ... إن اللّه- عزّ و جلّ- يقول: وَ ما وَجَدْنا لِأَكْثَرِهِمْ مِنْ عَهْدٍ وَ إِنْ وَجَدْنا أَكْثَرَهُمْ لَفاسِقِينَ‌[١] قال:

نزلت في الشاك؛

زمانى شك جايى دارد كه يقين حاصل نشده باشد و چون يقين آمد ديگر شك روا نباشد. خداى- عزّ و جلّ- فرموده است: «اكثر مردمان را در عهد استوار نديديم، بلكه بيشتر را عهدشكن و بزهكار يافتيم». امام عليه السّلام فرمود: اين آيه در مورد شكاك نازل شده است».[٢]

٧. «محمد بن سنان» از «ابو خديجه» نقل كرده كه گفت: «بر ابو الحسن عليه السّلام وارد شدم، به من فرمود: إنّ اللّه- تبارك و تعالى- أيّد المؤمن بروح منه تحضره في كل وقت يحسن فيه و يتقي، و تغيب عنه في كل وقت يذنب فيه و يعتدي. فهي معه تهتز سرورا عند احسانه و تسيخ في الثرى عند اساءته. فتعاهدوا عباد اللّه نعمه بإصلاحكم أنفسكم تزدادوا يقينا و تربحوا نفيسا ثمينا، رحم اللّه امرئ همّ بخير فعمله أو همّ بشر فارتدع عنه، ثمّ قال: نحن نؤيّد الروح بالطاعة للّه و العمل له؛

خداى- تبارك و تعالى- مؤمن را به روحى از جانب خود يارى كرده است. هرگاه مؤمن احسان كند و پرهيزگارى در پيش گيرد، آن روح نزدش حضور يابد و چون دست به گناهى بيالايد و از حد درگذرد، آن روح از وى دور شود. آن روح همراه مؤمن است، پس هرگاه احسانى كند، روح از خوشحالى به اهتزار (رقص) درآيد و چون كارى بد از او سر زند، روح در خاك فرو رود. پس اى بندگان خدا، نعمت‌هاى حضرتش را با اصلاح خود پاس داريد تا يقين شما فزونى گيرد و سودى پر بها به دست آوريد.

خداى رحمت كند بنده‌اى را كه چون آهنگ كار نيك كند، آن را به انجام رساند و چون عزم كار بد كند از آن باز ايستد.

[١] . اعراف/ ١٠٢.

[٢] . اصول كافى ٢/ ٣٩١.