پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١١٧ - ويژگىهاى روزگار مهدى عباسى

اين ترتيب:

«چگونه ممكن است كه مشركان، استوانه‌هاى اسلام باشند؟ نه چنين نخواهد بود.

فرزندان دخترى از جد خويش ارث مى‌برند و عمو بى‌بهره از ارث، وا نهاده مى‌شود.

«طليق» ( «طلقاء آنان كه در فتح مكه به دستور پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آزاد شدند) را چه به ميراث رسالت؟ چرا كه طليق از بيم دم شمشير، پيشانى بر خاك ساييد و سجده كرد.

پسر «نثله» (همسر عباس نياى بنى عباس) كينه‌توزانه در آن (ميراث- خلافت) جولان مى‌داد و خويشاوندان [شايسته رهبرى‌] از آن دور نگاه داشته شده بودند.

[درحالى‌كه‌] فرزند فاطمه (س) كه نامش برده شد، به اين ميراث (خلافت) دست يافته و شايسته آن است، نه عموزادگان».[١]

پنجم: بى‌بند و بارى، هرزگى، گستاخى و لاابالى‌گرى، دستگاه مهدى، خليفه عباسى را فراگرفته بود. زمانى كه مهدى توصيف «ابراهيم موصلى» و مهارت او را در آوازه‌خوانى شنيد، او را به خود نزديك و از جايگاهى والا برخوردارش كرد.[٢]

[١] . طبرسى احتجاج ٢/ ١٦٧ و ١٦٨

[٢] . الأغانى ٥/ ٥.