پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٤٢ - از مواعظ و حكم امام كاظم عليه السلام

و فرمود: الصنيعة لا تتم صنيعة عند المؤمن لصاحبها إلّا بثلاثة أشياء: تصغيرها و سترها و تعجيلها، فمن صغّر الصنيعة عند المؤمن فقد عظّم أخاه، و من عظّم الصنيعة عنده فقد صغّر أخاه، و من كتم ما أولاه من صنيعة فقد كرم فعاله؛

نيكى [در حق ديگران‌] در نظر مؤمن زمانى نيكى شمرده مى‌شود كه سه شرط داشته باشد: كوچك شمردن، زود انجام دادن و پنهان داشتن آن. پس هركس نيكى در حق مؤمن را كوچك شمرد، برادر مؤمن خود را بزرگ داشته، هركس نيكى در حق برادر مؤمن خود را بزرگ بداند، برادرش را كوچك و خوار كرده و هركس نيكى خود را درباره برادر مؤمن خود پنهان دارد كار خود را ارج نهاده است.

و فرمود: من عجّل ما وعد فقد هنئ العطية؛ هركس در وعده خود شتاب كند عطيه و دهش او [بر دهنده و گيرنده‌] گوارا شود.[١]

ابو الحسن ماضى عليه السّلام فرمود: «قل الحقّ و ان كان فيه هلاكك فان فيه نجاتك ودع الباطل و ان كان فيه نجاتك فانّ فيه هلاكك؛[٢]

حق بگو هرچند [مى‌پندارى‌] هلاكت تو در آن است كه [در حقيقت‌] نجات تو در آن است و باطل را واگذار اگرچه [مى‌پندارى‌] رهايى تو در آن است كه [در حقيقت‌] هلاكت تو در آن است.

نيز فرمود: «ينبغي لمن عقل عن اللّه أن لا يستبطئه في رزقه و لا يتهمه في قضائه؛ سزاوار است كسى كه در بند بندگى خداست او را در روزى [دادن‌] كند و سست نداند و در حكمش متهم [به ستم‌] نسازد.

شخصى مى‌گويد: «از امام كاظم عليه السّلام درباره «يقين» پرسيدم، فرمود: يتوكل على اللّه، و يسلّم للّه، و يرضى بقضاء اللّه و يفوّض الى اللّه؛

بر خدا توكل كند، تسليم خدا باشد، به قضاى خدا [تن دهد و بدان‌] راضى باشد و كارهاى خود را به خدا سپارد.

[١] . تحف العقول/ ٤٠٣.

[٢] . الاختصاص/ ٣٢.