پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٢ - هدايتگرى امام عليه السلام

خود به زير آمد و آن را بدو داد.[١] و بدين‌ترتيب عاليترين و بى‌بديلترين نمونه‌هاى انسانيت و اوج بردبارى را به نمايش گذارد.

امام موسى بن جعفر عليه السّلام هميشه فرزندان خود را سفارش مى‌كرد تا به صفت والاى بردبارى آراسته شوند و از آنان مى‌خواست تا نسبت به كسى كه نسبت به ايشان بدرفتارى كند گذشت داشته باشند. امام كاظم عليه السّلام به آنان چنين سفارش فرمود: فرزندان من، به شما سفارش مى‌كنم كه هركس بدان پاى‌بند باشد از آن سود برد. هرگاه كسى در گوش راست شما سخن ناپسندى گفت، سپس در گوش چپ شما عذر خواسته، گفت: من چيزى [ناپسند] نگفته‌ام، عذر او را بپذيريد.[٢]

هدايتگرى امام عليه السّلام‌

از مهمترين امور در عرصه اصلاح و پالايش جامعه از نابسامانى‌ها راهنمايى مردم به راه حق و مسير صحيح مى‌باشد. امام كاظم عليه السّلام عنايت فراوانى به اين مسأله داشت و بر همين اساس نقش مهمى در نجات شمار زيادى از مردم كه فريفته دنيا و غوطه‌ور در گرداب آن بودند، ايفا كرد. روشى كه امام عليه السّلام براى ارشاد و پند دادن به كار مى‌بست چنان با نرمى و ملاطفت، اما آميخته با حكمت بود كه افرادى را بر آن داشت تا از وادى گمراهى برآمده، مسير مستقيم در پيش گيرند و به بركت دم مسيحايى امام عليه السّلام در شمار مؤمنان پاك سيرت درآيند. تاريخ‌نگاران موارد فراوانى را از نجات يافتن گمراهان به وسيله امام عليه السّلام برشمرده‌اند، از جمله اين موارد، داستان برخورد حضرت با «بشر حافى» است؛ همو كه- بنا به نقل راويان- ميگسارى مى‌كرد و شب و روز

[١] . بحار الانوار ٤٨/ ٤٨١( به نقل از فروع كافى ٨/ ٨٦).

[٢] . كشف الغمه ٣/ ٨( به نقل از الجنابذى) و ابن صباغ الفصول المهمه/ ٢٣٥.