پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٤١ - از مواعظ و حكم امام كاظم عليه السلام

و نيز فرمود: قلة العيال أحد اليسارين؛ كمى عائله (نان‌خور) يكى از دو گشايش است.

و نيز فرمود: من أحزن والديه فقد عقّهما؛

هركس پدر و مادر خود را اندوهگين كند (بيازارد) به يقين عاق شده است.

و نيز فرمود: من ضرب بيده على فخذه، أو ضرب بيده الواحدة على الاخرى عند المصيبة فقد حبط أجره، و المصيبة لا تكون مصيبة يستوجب صاحبها أجرها إلّا بالصبر و الاسترجاع عند الصدمة؛ هركس به هنگام رسيدن بلا دست بر ران بكوبد يا دستان را [از سر بى‌صبرى‌] بر يكديگر بكوبد به يقين، پاداش او از بين رفته است. هر مصيبت‌زده‌اى هنگامى به پاداش مصيبت خود نايل مى‌شود كه صبر پيشه كند و به گاه صدمه ديدن «إنا للّه و إنّا إليه راجعون» بر زبان آورد.

و نيز فرمود: الصنيعة لا تكون صنيعة إلّا عند ذي دين أو حسب؛ نيكى زمانى نيكى شمرده مى‌شود كه در حق شخص ديندار يا داراى حسبى پاك صورت گيرد (غير اين دو شخص نيكى را پاس نمى‌دارند).

و فرمود: اللّه ينزل المعونة على قدر المؤونة، و ينزل الصبر على قدر المصيبة؛ خداوند معونت (يارى، روزى) را به اندازه هزينه و صبر را به اندازه مصيبت فرو مى‌فرستد.

و حضرتش فرمود: من اقتصد و قنع بقيت عليه النعمة، و من بدر و أسرف زالت عنه النعمة؛ هركس ميانه‌روى كند و قناعت ورزد نعمتش پايدار شود و هركس زياده‌روى پيشه كند، نعمتش فنا پذيرد.

و فرمود: أداء الأمانة و الصدق يجلبان الرزق، و الخيانة و الكذب يجلبان الفقر و النفاق؛ امانتدارى و راستى در گفتار، روزى را فرا مى‌خوانند و خيانت و دروغ در گفتار، فقر و نفاق را [به سوى خائن و دروغ‌پرداز] مى‌كشانند.

و فرمود: إذا أراد اللّه بالذرة شرا أنبت لها جناحين فطارت فأكلها الطير،

چون خدا براى حشره خرد بد بخواهد دو بالش دهد كه به پرواز درآيد، آن‌گاه طعمه پرند [گان‌] شود.