پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٩٢ - دوم امام كاظم عليه السلام و برآوردن نيازهاى مؤمنان

ديرى نپاييد كه اسب در كوفه، در برابر خانه ابراهيم جمال ايستاد. كوبه در را به صدا درآوردم و گفتم: على بن يقطين هستم.

ابراهيم از درون خانه بانگ برآورد: على بن يقطين وزير بر در خانه من چه مى‌كند؟

على بن يقطين گفت: اى فلان، مسأله من بس سخت و سترگ است. آن‌گاه او را سوگند داد تا بدو اجازه ورود دهد و چون وارد شد به ابراهيم گفت: اى ابراهيم، مولا عليه السّلام از پذيرش من خوددارى كرده، آن را منوط به گذشت تو از من نمود.

ابراهيم گفت: خداى از تو درگذرد.

على بن يقطين، ابراهيم را سوگند داد تا گونه‌اش را لگد كند، اما ابراهيم نپذيرفت و چون على اصرار ورزيد، ابراهيم به خواسته او تن درداد و همچنان گونه على را لگد مى‌كرد و على مى‌گفت: بار خدايا، گواه باش.

على پس از آن‌كه ابراهيم را از خويش خشنود كرد، سوار بر اسب شد و مركب، همان شب او را به مدينه رساند و بر در سراى حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام بر زمين نهاد. در اين زمان امام كاظم عليه السّلام به او اجازه ورود داد و او را بوسيد».[١]

دوم: امام كاظم عليه السّلام و برآوردن نيازهاى مؤمنان‌

امام كاظم عليه السّلام در بدترين و سخت‌ترين شرايط، بر برآوردن نياز مؤمنان اصرار داشت و بدان اهتمام مى‌ورزيد. او شيعيان را به پاى‌بندى به اين اصل‌

[١] . بحار الانوار ٤٨/ ٨٥ حديث ١٠٥( به نقل از عيون المعجزات/ ٩٠).