پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١١٥ - ويژگىهاى روزگار مهدى عباسى

مى‌خواند: فَهَلْ عَسَيْتُمْ إِنْ تَوَلَّيْتُمْ أَنْ تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ وَ تُقَطِّعُوا أَرْحامَكُمْ؛[١]

پس [اى منافقان‌] آيا اميد بستيد كه چون [از خدا] برگشتيد (يا سرپرست مردم شديد) در [روى‌] زمين فساد كنيد و خويشاوندى‌هاى خود را از هم بگسليد؟».

مهدى آشفته حال و بيمناك از خواب برخاست و حميد را از كشتن امام كاظم عليه السّلام بازداشت و امام عليه السّلام را تكريم كرد و حق خويشاوندى را به جاى آورد».[٢]

چهارم: حمايت مهدى عباسى از وضّاعان و جعل‌كنندگان از ديگر ويژگى‌هاى اين دوره بود. افراد مورد حمايت مهدى تبليغات گمراه‌كننده‌اى به راه انداخته، حاكمان را با اين بيان كه «ايشان تبلور اراده الهى در زمين هستند و دستخوش خطا و اشتباه نمى‌شوند» قداست بخشيده و به آنان مقامى والا در جامعه بخشيدند. از جمله اينان مى‌توان به «غياث بن ابراهيم» اشاره كرد. او به عشق و علاقه مهدى به كبوتران پى برده بود. از اين‌رو حديثى از «ابو هريره» براى او نقل كرد كه گفته است: «مسابقه، جز در اسب‌دوانى و تيراندازى و كبوترپرانى روا نباشد.»

البته او براى جلب توجه مهدى «كبوترپرانى» را به روايت ابو هريره كه فقط به اسب‌دوانى و تيراندازى اشاره دارد، افزود. مهدى ده هزار درهم به پاس جعل حديث غياث به او داد. زمانى كه غياث از مجلس مهدى خارج شد، مهدى به مجلسيان گفت: گواهى مى‌دهم كه او بر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله دروغ بست و رسول خدا چنين چيزى نگفت، اما او مى‌خواست با جعل حديث به من‌

[١] . محمد/ ٢٢.

[٢] . المناقب ٤/ ٣٢٥ بحار الانوار ٤٨/ ١٣٩ حديث ١٥؛ تاريخ بغداد ١٣/ ٣٠ تذكرة الخواص/ ٣١٣( به نقل از تاريخ بغداد ١٣/ ٣٠) و وفيات الاعيان ٥/ ٣٠٨.