پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٠٧ - امامت و امامان از نگاه امام كاظم عليه السلام

١٤. از صفوان بن يحيى نقل شده است كه: «ابو الحسن اول عليه السّلام فرمود:

از زمانى كه حضرت آدم عليه السّلام از دنيا رفت، خداى- عزّ و جلّ- هرگز زمين را بدون امام و راهبرى كه انسان‌ها به وسيله او به سوى خداوند [و فرمان‌] او هدايت شوند، وا ننهاد و همين امام، حجت بر بندگان است. هركس او را واگذارد گمراه شده و هركس همراه امام باشد [و فرمان او را به گوش گيرد] نجات مى‌يابد و اين، حقى است كه خداى- عزّ و جلّ- به خود لازم دانسته است.[١]

١٥. «عبد اللّه بن قدامه ترمذى» براى ما نقل كرد كه: «ابو الحسن عليه السّلام مى‌فرمود:

من شك في أربعة فقد كفر بجميع ما أنزل اللّه- تبارك و تعالى، أحدها: معرفة الإمام في كل زمان و أوان، بشخصه و نعته؛[٢]

هركس در چهار چيز شك و ترديد كند به يقين، به تمام آنچه خداوند- تبارك و تعالى- نازل فرموده، كفر ورزيده است. نخست: [شك و ترديد در] شناخت امام به نام و شخص او، در هرزمان است.

١٦. از «عمر بن يزيد» نقل شده است كه گفت: از ابو الحسن عليه السّلام اول شنيدم كه مى‌فرمود: من مات بغير إمام مات ميتة جاهلية، إمام حيّ يعرفه، هركس بدون [گزينش و پذيرش‌] امامى زنده كه او را بشناسد، بميرد، به مرگ جاهلى مرده است.

گفتم: عبارت «امامى زنده» را از پدرت نشنيدم.

امام عليه السّلام فرمود: به خدا سوگند كه [پدرم‌] آن را از رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله نقل كرد و نيز رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله فرمود: هركس در حالى بميرد كه امامى نداشته باشد كه از او بشنود و اطاعت كند، به مرگ جاهلى مرده است.[٣]

[١] . علل الشرايع ٢/ ٢٨٩ و عقاب الأعمال/ ٢٤٨.

[٢] . همان/ ٤١٣.

[٣] . الاختصاص ص ٢٦٨.