پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١١٤ - عمر بن عبد العزيز

مى‌روند كه عذرشان را نخواهد پذيرفت، و به خدا سوگند بسيار سزاوار است كه ما به اين افراد بنگريم و اعمالى كه آن‌ها انجام دادند و ما از آن بيم داريد خود مرتكب آن نگرديم. پس پرهيزگارى پيشه كن، از خدا بترس و در انديشه خود دو مسأله را همواره مدّنظر داشته باش. ببين كه چه چيزى را مى‌پسندى كه در پيشگاه خداوند به همراه ببرى، همان را براى خود پيش بفرست، و ببين كه در روزى كه با پروردگار خود ملاقات مى‌كنى همراهى چه چيزى را با خود ناپسند مى‌دارى، آن را پشت سر خود بيفكن و با خود نبر، و به كالايى كه روى دست پيشينيانت مانده و به آن‌ها استفاده‌اى نرسانده بود اشتياق نداشته باش. و اميد مبند كه تو از آن طرفى ببندى.

درها را بگشا و پرده‌ها را آسان بگير، با مظلوم با انصاف رفتار كن و ظلم ظالم را به خودش بازگردان، سه چيز است كه در هركسى باشد ايمانش به خدا كامل مى‌گردد.

كسى كه خشنودى او وى را به ورطه باطل نيندازد و خشمش او را از جادّه حقّ بدر نكند و هنگامى كه قدرت و زور پيدا كرد به مال ديگران دست‌اندازى ننمايد[١].

هنگامى كه عمر كلام امام باقر عليه السّلام را شنيد دستور داد تا قلم و كاغذ بياورند و بعد از ذكر خداوند متعال اين‌چنين نوشت: بدين‌وسيله عمر بن عبد العزيز مال غصب‌شده محمّد بن علىّ بن حسين بن علىّ بن ابى طالب را در رابطه با فدك به او برگرداند.

ب- هنگامى كه عمر بن عبد العزيز به خلافت رسيد، بزرگان قريش و شخصيّت‌هاى برجسته قبايل ديگر را به نزد خود احضار كرد. وى در آن مجلس به آن‌ها گفت: مى‌دانيد كه فدك در دست رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله بود و آن حضرت هرجا كه مصلحت الهى بود آن را قرار داده و مصرف مى‌نمود، سپس‌

[١] . مناقب ٤/ ٢٠٧- ٢٠٨.