پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٧ - زهد و پارسايى در زندگى دنيا

مناجات امام باقر عليه السّلام با خداوند متعال‌

امام باقر عليه السّلام در دل تاريك و ظلمانى شب با خداى خود نجوا مى‌كرد. آن حضرت در مناجات خود چنين مى‌فرمود: خداى من، مرا دستور دادى و من فرمان تو را اجابت نكردم، و مرا از انجام دادن بعضى كارها نهى كردى، امّا من آن كارها را انجام دادم.

حال، اين بنده توست كه در برابرت ايستاده است‌[١].

ياد خداوند متعال‌

امام باقر عليه السّلام هميشه در حال ذكر و ياد خداوند متعال بوده‌اند. زبان آن حضرت در اكثر اوقات در حال ذكر و تسبيح و تقديس خداوند متعال بوده در هنگام راه رفتن نيز ذكر مى‌گفت، آن حضرت حتّى در هنگامى كه با مردم سخن مى‌گفت نيز از ياد خدا غافل نمى‌گرديد. امام باقر عليه السّلام فرزندان خود را جمع مى‌كرد و آنان را وامى‌داشت كه تا هنگام طلوع خورشيد به ذكر و ياد خداوند متعال مشغول شوند. آن حضرت همچنين فرزندان و اهل بيت خود را به خواندن قرآن امر مى‌فرمود و آن دسته از بچّه‌ها را كه قدرت بر خواندن قرآن نداشتند به ذكر خداوند فرمان مى‌داد[٢].

زهد و پارسايى در زندگى دنيا

امام باقر عليه السّلام در برابر همه زرق‌وبرق و شكوه و جلال ظاهرى زندگى دنيا زهد و پارسايى پيشه كرده و از زروزيور و زينت دنيا رويگردان بود. آن‌

[١] . حلية الاوليا ٣/ ١٨٦، ترجمة محمّد بن على الباقر عليه السّلام، شماره ٢٣٥، صفة الصّفوه ٢/ ٦٣.

[٢] . فى رحاب ائمّة اهل البيت عليهم السّلام ٤/ ٦.