پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢١٠ - ١ عقيده سالم

چشمش به گلّه‌اى مى‌افتد كه به همراه چوپان در راه حركت است. اين گوسفند به سوى آن‌ها مى‌رود و شب را در ميان آن‌ها در حالت تحيّر به صبح مى‌رساند و به دنبال گلّه و چوپان خود مى‌گردد. باز ممكن است فردا به گروه ديگرى از گلّه گوسفندان برخورد كند و به ميان آن‌ها برود. امّا چوپان بانگ بر مى‌آورد كه به گلّه خود بپيوند. چراكه تو گم شده و متحيّرى و چوپان و گلّه خود را گم كرده‌اى. پس او متوحّش و متحيّر بدون هيچ چوپانى كه او را به چراگاهش راهنمايى كرده و به خانه‌اش برگرداند باقى مى‌ماند. در چنين حالتى است كه گرگ شكار او را غنيمت شمرده و او را مى‌خورد. اى محمّد بن مسلم، هركس از افراد اين امّت امامى را كه از جانب خداوند به عدالت منصوب شده نشناسد، همچون آن گوسفند متحيّر و گمراه خواهد شد و اگر در اين حالت بميرد، به مرگ كفر و نفاق مرده است. اى محمّد بن مسلم، بدان‌كه تنها ائمّه حقّ و پيروان آن‌ها، بر دين خداوند ثابت و استوارند[١].

امام باقر عليه السّلام همچنين در روايتى حدود ولايت اهل بيت عليهم السّلام و حدود شفاعت آنان را بيان نموده فرموده‌اند:

اى جابر، به خدا سوگند كسى جز با عبادت و فرمانبردارى به خداوند تبارك و تعالى نزديك نمى‌شود، و ما براى هيچ‌كس برائت از آتش دوزخ را تضمين نمى‌كنيم و كسى نيز بر خداوند حجّتى ندارد. هركس مطيع و فرمانبردار خداوند باشد، او ولىّ ماست و هركس خداوند را معصيت كند او دشمن ما هم هست، و جز با عمل و پرهيزگارى، كسى به ولايت ما نخواهد رسيد[٢].

آن حضرت اتباع و پيروان خود را از تأثير گرفتن از افكار و اعتقادات غاليان (كسانى كه درباره اهل بيت عليهم السّلام غلو و زياده‌روى مى‌كنند) بسيار بر

[١] . محاسن/ ٩٢- ٩٣.

[٢] . كافى ٢/ ٧٤.