پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٠١ - ٥ جامعه اسلامى

از همنشينى با دروغگو بپرهيز، چراكه او همچون سراب است، دور را به تو نزديك مى‌نمايد و نزديك را به تو دور مى‌نماياند.

از مصاحبت با شخص فاسق و گنه‌كار بپرهيز، چراكه او تو را به لقمه‌اى يا كمتر از لقمه‌اى خواهد فروخت.

از همنشينى با بخيل بپرهيز، چراكه او آنجا كه پاى مال در ميان باشد تو را وا خواهد نهاد.

از همنشينى با احمق بپرهيز، چراكه او مى‌خواهد منفعتى به تو برساند اما از روى نادانى، به تو ضرر و زيان خواهد رساند[١].

امام باقر عليه السّلام شيعيان خود را از خصومت و جدال نيز نهى كرده‌اند. امام باقر عليه السّلام همواره آنان را به امر به معروف و نهى از منكر دعوت مى‌فرمودند تا اين‌كه شيعه در عرصه جامعه حضور فعّال داشته و در عمل، اخلاص و رفتار نيكو الگوئى براى ديگران باشد. امام باقر عليه السّلام در اين رابطه فرموده‌اند:

مسلمان كسى است كه ساير مسلمانان از دست و زبان او در امان باشند ... مؤمن آن كسى است كه مسلمانان در جان و مال خود او را امين بدانند، بر مسلمان حرام است كه بر مسلمان ديگر ظلم كند يا از يارى او خوددارى نمايد يا وى را از كار خير باز دارد و در گناه و فساد اندازد[٢].

آن حضرت براى حفاظت عام از روابط گروه صالحان آنان را به صورت كلى به مماشات با مراكز قدرت فرا خوانده، فرموده‌اند:

«خالطوهم بالبرّانية و خالفوهم بالجوّانية ان كانت الامرة صبيانية»؛

هنگامى كه امر حكومت به دست نااهلان افتاد در برون با آن‌ها باشيد اما در درون با آن‌ها مخالفت نماييد.

[١] . كافى ٢/ ٣٧٦.

[٢] . كافى ٢/ ٢٣٤.