پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٢٤ - ب اقرار به گناه و توبه از آن

پيش مى‌گيرد. به همين دليل است كه لازمه بازگشت به راه راست محاسبه دائم نفس و اقرار و اعتراف به خطايا و اشتباهات و سپس توبه و بازگشت و تصميم بر عدم بازگشتن به حالت گناه و معصيت مى‌باشد. از همين‌رو است كه امام باقر عليه السّلام بر انجام همه اين مقدّمات تأكيد نموده‌اند. اين تأكيدات از اقرار به گناه آغاز مى‌شود زيرا اين‌كار به‌عنوان مقدّمه نجات يافتن از گناهان به‌شمار مى‌رود. امام باقر عليه السّلام در همين رابطه فرموده‌اند: به خدا سوگند كسى از گناه نجات نمى‌يابد مگر اين‌كه به گناه خود اقرار و اعتراف نمايد[١].

و فرموده است: در تحقق توبه پشيمانى از گناه كفايت مى‌كند[٢].

البته اقرارى كه پس از آن از خداوند متعال طلب آمرزش شود حتما آمرزش الهى را به دنبال خواهد داشت. امام باقر عليه السّلام فرموده‌اند:

خداوند گناهان مردى صحرانشين را به‌واسطه دو جمله كه با آن خدا را خوانده بود بخشيد. آن دو جمله اين است: خداوندا اگر مرا عذاب كنى من شايسته و سزاوار عذابم. امّا اگر مرا بيامرزى به درستى كه تو سزاوار و شايسته اين كار هستى. پس خداوند متعال گناهان او را بخشيد[٣].

توبه، گناهان انسان را محو مى‌نمايد و انسان به اين وسيله مى‌تواند دوباره به راه راست بازگردد. امام باقر عليه السّلام فرموده‌اند:

كسى كه از گناه توبه نمايد، همانند كسى است كه اصلا گناه نكرده است. امّا كسى كه هم‌چنان بر گناه خود پابرجاست امّا به زبان از گناه استغفار مى‌كند همانند كسى است كه مسخرگى پيشه نموده است‌[٤].

[١] . كافى ٢/ ٣١١.

[٢] . وسائل الشيعة ١٦/ ٥٩.

[٣] . وسائل الشّعيه ١٦/ ٦٠.

[٤] . كافى ٢/ ٣١٦.