پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩٩ - ٥ جامعه اسلامى

اى ابو حمزه، هر مسلمانى كه به زيارت مسلمان ديگر برود يا به طلب حاجتى به نزد او برود و او هم در در منزل خود باشد و از او اجازه ورود بگيرد، امّا آن مسلمان براى ديدن او از منزل خود خارج نشود، همواره در لعنت خداوند متعال خواهد بود تا آن‌گاه كه با يكديگر ملاقات كنند».

ابو حمزه مى‌گويد: به امام باقر عليه السّلام عرض كردم: خداوند مرا قربانت كند، آيا او تا زمانى كه به ملاقات آن شخص نرفته در لعنت خدا خواهد بود؟

آن حضرت فرمودند: آرى اى ابو حمزه‌[١].

امام باقر عليه السّلام همچنين از پى‌جويى عيب‌ها و مسائل مخفى مسلمانان نهى شديدى مى‌فرمودند. آن حضرت از جدّ بزرگوار خود رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله روايت فرموده‌اند كه فرمود:

اى جماعتى كه به زبان اسلام آورده‌ايد امّا هنوز ايمان كامل به قلب شما رسوخ نكرده است، مسلمانان را مذمّت ننماييد، به دنبال عيب‌هاى آنان نباشيد، چراكه هر كس به دنبال عيبجويى از مسلمانان باشد، خداوند نيز عيب‌هاى او را پى‌گيرى خواهد كرد و هركس خداوند به دنبال پيگيرى عيب‌هايش باشد، وى را رسوا خواهد كرد اگرچه عيب او در درون خانه‌اش باشد[٢].

آن حضرت همچنين از رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله روايت كرده است كه فرمود: هر كس با مسلمانى حيله به كار برد از ما نيست‌[٣].

امام باقر عليه السّلام همچنين همواره شيعيان خود را به رفتار نيكو و صبر بر اذيّت و آزار ديگران و عدم مقابله و پاسخگوئى بدى با بدى و ستم با ستم و جدائى با جدائى دعوت مى‌نمودند. آن حضرت همواره شيعيان خود را به عفو و گذشت از مردم فرامى‌خوانده‌اند. از آن حضرت روايت شده است كه فرمود: همواره‌

[١] . كافى ٢/ ٣٦٥.

[٢] . كافى ٢/ ٣٥٤.

[٣] . وسائل الشّيعه ١٢/ ٢٤٢.