پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٠٠ - ٥ جامعه اسلامى

پشيمان شدن از عفو و گذشت برتر و آسانتر از پشيمان شدن در مجازات و عقوبت است‌[١].

آن حضرت همچنين فرموده‌اند:

سه چيز است كه خداوند متعال به‌واسطه آن سه چيز عزّت انسان مسلمان را افزايش مى‌دهد: گذشت از كسى كه به او ستم روا داشته، دادن و بذل و بخشش به كسى كه او را محروم كرده، و پيوستن با كسى كه از او قطع رابطه نموده است»[٢].

امام باقر عليه السّلام همواره كارى مى‌كردند كه شيعيان و پيروان آن حضرت كارهايى از قبيل نزديكى با مردم و رفتار و برخورد نيكو با آنان، كه موجب جلب رضايت عموم مردم- حتى مسلمانان غيرشيعه- مى‌شود را دوست بدارند. البتّه اين مسأله تا آنجا صحيح است كه موجب سخط و خشم خداوند متعال نگردد. امام باقر عليه السّلام از رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله روايت كرده‌اند كه فرمود:

هركس در طلب جلب رضايت مردم كارى كند كه خداوند متعال را به خشم آورد، مدح و ثناى مردم در آبروى او اثر معكوس دارد يعنى هركس از ميان مردم او را مدح و ثنا كند در واقع وى را مذمّت نموده است، امّا كسى كه فرمانبردارى و اطاعت از خدا را ترجيح دهد و به‌وسيله اين كار به خشم و غضب مردم گرفتار آيد، خداوند متعال دشمنى هر دشمن و حسد هر حسود و ظلم هر ظالمى را از او كفايت خواهد كرد و خداوند عزّ و جلّ ياور و پشتيبان او خواهد بود[٣].

اگرچه امام باقر عليه السّلام مردم را به برقرارى روابط با ساير مسلمانان و ساير مردم تشويق و ترغيب مى‌نمودند، امّا در عين‌حال آنان را از همنشينى و داشتن روابط با گروه‌هايى از مردم نيز برحذر مى‌داشتند. امام باقر عليه السّلام از پدرش امام زين العابدين عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت اين‌چنين به او وصيّت نمود كه:

پسرم، با پنج گروه همنشين، همكلام و همسفر مشو:

[١] . وسائل الشّيعه ١٢/ ١٧٠.

[٢] . وسائل الشّيعه ١٢/ ١٧٣.

[٣] . كافى ٢/ ٣٧٢.