پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٤٩ - از وصاياى امام باقر عليه السلام

بديشان رسد [خدا را] به ياد آورند و به ناگاه بينا شوند[١].

اى جابر، آنچه خداوند به تو داده است اگرچه كم باشد، در چشم خود آن را زياد بياور تا اين‌كه شكر خداوند را بسيار به‌جاى آورى، و امّا هرچه در طاعت خدا انجام مى‌دهى، اگرچه زياد باشد در چشم خود آن را كم جلوه بده تا اين‌كه نفس خود را حقير و پست بدارى و همواره از خداوند طلب عفو و بخشش نمايى.

هرگاه شرّى در نفس تو حاضر شد آن را به حضور علم دفع نما و هرگاه در نفس تو علمى حاصل شد، آن را با عمل خالص بپروران و در عمل خالص خود با شدّت بيدارى از غفلت‌هاى بزرگ بپرهيز، شدّت بيدارى را نيز با ترس صادقانه از خدا به دست‌آور. از شيفتگى به زينت دنيا كه مخفيانه در دل جاى مى‌كند برحذر باش و با راهنمايى عقل خود را از خطر هواى نفس بازدار. هنگامى كه هواى نفس بر تو غلبه نمود، با راهنمايى علم خود را نگاه دار و توقف كن و براى روز جزا اعمال خالصانه بفرست.

با خوددارى از حرص در ساحت قناعت داخل شو و با قناعت ورزيدن صفت حرص را از خود دور كن، با كوتاه كردن اميد و آرزوها شيرينى زهد را به خود بچشان و با خنكاى يأس از دنيا اسباب طمع را از خود قطع نما.

با خودشناسى راه عجب و خودبينى را بر خود ببند و با واگذار كردن كار به خداوند راحتى نفس خود را فراهم نما، راحتى بدن خود را به راحتى دل طلب كن و راحتى دل را به كم كردن خطا و لغزش.

با بسيارى ياد خدا در خلوت براى خود رقّت قلب به ارمغان بياور و نور قلب خود را به اندوه مداوم زياد كن.

[١] . اعراف/ ٢٠١.