پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٠٨ - ١ عقيده سالم

حقيقت توحيد را براى همگان آشكار كرده و فرموده است:

«لم تره الأبصار بمشاهدة العيان، و لكن رأته القلوب بحقائق الإيمان، لا يدرك بالحواس و لا يقاس بالناس، معروف بالآيات، منعوت بالعلامات، لا يجور في قضيته، بان من الاشياء و بانت الأشياء منه؛

خداوند را هيچ چشمى به صورت مشاهده آشكار نمى‌بيند. امّا دل‌ها و انديشه‌هاى مردم با حقيقت و نور ايمان خدا را مى‌بينند. خداوند با حواسّ بشرى ادراك نمى‌شود و با معيارهاى عقلى به قياس درنمى‌آيد. بلكه خداوند با آيات و نشانه‌هايش شناخته‌شده و با علامت‌هايى كه خود قرار داده است موصوف مى‌گردد. او همان كسى است كه در حكمش بيداد راه نداد. او از همه چيزها مجزّا و همه چيزها نيز از وى مجزّا مى‌باشند.[١]

امام باقر عليه السّلام همچنين در ضمن نهى از تفكّر و بحث درباره ذات خداوندى و نظريات و مفاهيمى كه در اين زمينه ارائه مى‌شود، حدود توصيف خداوند را مشخّص نموده است. آن حضرت فرموده‌اند:

«تكلموا فيما دون العرش، و لا تكلموا فيما فوق العرش، فانّ قوما تكلموا في اللّه فتاهوا»؛

درباره هرچيزى بحث و گفت‌وگو كنيد، امّا وقتى به عرش (يعنى امور مربوط به ذات خداوند متعال) رسيديد، دست از گفت‌وگو برداريد. درباره آنچه بالاتر از عرش است، تكلّم و بحث نكنيد. زيرا آنان كه درباره ذات خداوند به بحث پرداخته‌اند متحيّر و سرگردان شده‌اند[٢].

امام باقر عليه السّلام همچنين دو معيار ايمان و اسلام را اين‌گونه توضيح داده‌اند

[١] . مختصر تاريخ دمشق ٢٣/ ٨١.

[٢] . محاسن/ ٢٣٨.