پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٣٦ - ٦ مرجعيت علمى

مخصوص اهل بيت عليهم السّلام مى‌باشد اين‌گونه بيان فرموده‌اند: به‌جز جانشينان يا اوصياء پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله هيچ‌كس نمى‌تواند ادّعا كند كه تمام دانش قرآن از ظاهر و باطن در نزد او موجود است‌[١].

همچنان‌كه آن حضرت به اين مطلب كه دانش اهل بيت عليهم السّلام دانشى است كه هيچ‌گونه خطا و اشتباهى در آن راه ندارد، اين‌گونه تأكيد فرموده‌اند كه:

هيچ‌كس در ميان مردم داراى مقام تشخيص راه حق و درست نمى‌باشد و هيچ‌يك از مردم در مقام قضاوت به قضاوت حقّ موفّق نمى‌شود مگر اين‌كه آن دانش و قضاوت را از ما اهل بيت فراگرفته باشد[٢].

اهل بيت عليهم السّلام اين ادّعا را در جهان واقع نيز به اثبات رسانده و شايستگى خويش را براى مرجعيّت علمى عموم مسلمانان به منصه ظهور رسانده‌اند.

آنجا كه به صراحت تاريخ مى‌بينيم دانشمندان از همه شهرهاى عالم اسلامى قصد زيارت اين بزرگواران و كسب علم و دانش از محضر پرفيض‌شان را داشته‌اند.

امام باقر عليه السّلام به جهت عينيّت بخشيدن به اين مرجعيّت علمى و همچنين به جهت ايمن‌سازى گروه شيعيان صالح خود از كژى و انحراف، همواره آنان را به رجوع در مسائل علمى به اهل بيت عليهم السّلام ترغيب مى‌فرمود[٣].

آن حضرت همچنين اصحاب خود را به گرفتن علم و دانش از دانشمندانى كه علم خود را از اهل بيت عليهم السّلام گرفته و فنون و اصول و قواعد دانش را از آن بزرگواران ياد گرفته‌اند توصيه مى‌فرمودند[٤].

[١] . كافى ١/ ٢٢٨.

[٢] . كافى ١/ ٣٩٩.

[٣] . محاسن/ ٢١٣.

[٤] . بحار الانوار ٤٦/ ٣٢٨.