پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٠٣ - دهم امام باقر عليه السلام و آينده گروه صالح

اصحاب مخلص و نزديك خود نمى‌دادند تا بدين‌وسيله سلامت امام پس از خود را تضمين نمايند.

محمّد بن مسلم روايت مى‌كند: در نزد امام ابو جعفر محمّد بن على عليه السّلام بودم كه ناگاه فرزندش جعفر كه گيسوانى فروهشته داشت و در دست او چوبى بود كه با آن بازى مى‌كرد از در وارد شد، امام باقر عليه السّلام فرزند را گرفته او را به خود چسبانيد و سپس گفت: پدر و مادرم فداى تو باد كه به لهو و بازى مشغول نمى‌شود.

سپس فرمود:

اى محمّد، پس از من اين امام توست، به او اقتدا كن و از مشعل فروزان علم او نور بجو، به خدا سوگند كه همانا او همان امام صادق و راستگويى است كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله براى ما توصيفش كرده است ...[١].

و از همّام بن نافع روايت‌شده كه گفت: روزى امام باقر عليه السّلام به اصحاب خود فرمود: هنگامى كه مرا از دست داديد به اين فرزند اقتدا كنيد كه او پس از من امام شماست»، و سپس به فرزندش جعفر عليه السّلام اشاره كرد[٢].

همچنين امام باقر عليه السّلام در پاسخ كسى كه از آن حضرت درباره قائم سؤال كرده بود با دست به پشت حضرت صادق عليه السّلام زد[٣].

از فضيل بن يسار روايت شده است كه گفت: در نزد ابو جعفر عليه السّلام بودم كه ناگاه ديدم امام صادق عليه السّلام به نزد آن حضرت آمد. امام باقر عليه السّلام فرمود: پس از من اين بهترين خلق خدا مى‌باشد[٤].

از عبد الغفّار بن قاسم روايتى طولانى نقل‌شده كه قسمتى از آن چنين‌

[١] . كفاية الاثر/ ٢٥٣.

[٢] . كفاية الاثر/ ٢٥٤.

[٣] . اثبات الوصيه/ ١٥٢.

[٤] . اثبات الوصيه/ ١٥٥.