پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣٥ - ٢ حركت خالد به سمت قبيله بنى جذيمه

تا ما فردا به‌وسيله اين سلاح‌ها به جنگ دشمن خود برويم. صفوان به آن حضرت عرض كرد:

آيا اين سلاح‌ها را به غصب از من مى‌گيرى؟ پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله پاسخ دادند: خير، بلكه به صورت عاريه مضمونه از تو مى‌گيريم و سپس سالم به تو باز مى‌گردانيم، صفوان عرض كرد: در اين صورت اشكالى ندارد، او به پيغمبر صد زره با ساير متعلّقات و سلاح آن عاريه داد، و بعضى گمان كرده‌اند كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله از صفوان خواست تا حمل اين سلاح‌ها را نيز به عهده بگيرد و او اين كار را انجام داد.

امام باقر عليه السّلام اضافه فرموده‌اند كه: از آن پس سنّت عاريه مضمونه در ميان مسلمانان رايج گرديد[١].

امام باقر عليه السّلام به اين نكته ظريف اشاره كرده‌اند كه از اين واقعه تاريخى قاعده فقهى عاريه مضمونه استفاده مى‌شود و آن قاعده اين است كه اگر شخصى چيزى را از كسى به عاريه گرفت و در نگهدارى آن بى‌احتياطى و تفريط روا داشت، ضامن آن چيز مى‌باشد. پس هميشه عاريه‌كننده تا هنگامى كه مال عاريه‌شده را به سلامت به صاحبش بازگرداند ضامن آن است.

٢. حركت خالد به سمت قبيله بنى جذيمه:

ابن هشام با سند خود از امام باقر عليه السّلام روايت مى‌كند كه: پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله خالد بن وليد را در هنگام فتح مكّه براى دعوت قبيله بنى جذيمه به اسلام به سوى آن‌ها فرستاد و او را براى جنگ با آن‌ها نفرستاد، امّا خالد بر آنان تاخت. آنان از ترس حمله خالد به سمت اسلحه‌هاى خود رفته و با سازوبرگ به سمت او آمدند. هنگامى كه خالد آن‌ها را ديد به آن‌ها گفت: سلاح‌هاى خود را به زمين‌

[١] . تاريخ طبرى ٣/ ٧٣، چاپ دار المعارف.