پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٥ - صبر امام باقر عليه السلام

اين سجاياى اخلاقى بلند امام باقر عليه السّلام جلوه‌هايى از خلق عظيم جدّ گرامى‌اش حضرت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله بود كه توانست با اخلاق والاى خود ميان قلب‌هاى مردم انس و الفت ايجاد نموده و به احساسات و عواطف مردم وحدت بخشيده و همگان را پس از سال‌ها فرقه‌گرايى و تحزّب و تشتّت و جدايى بر كلمه توحيد جمع نمايد.

صبر امام باقر عليه السّلام‌

صبر يكى از صفات ذاتى ائمّه پاكيزه از اهل بيت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله بوده است.

آنان بر تمام سختى‌هاى روزگار و مرارت‌هاى زمانه صبر كردند. آنان مصيبت‌هايى را به جان خريدند كه كوه‌ها نيز از كشيدن بار آن‌ها ناتوان بوده است. حضرت سيّد الشّهداء امام حسين عليه السّلام بر روى خاك كربلا با موج‌هايى از محنت و رنج و مشقّت روبرو گرديد كه هوش از سر هر انسان زنده‌اى مى‌ربايد. در حالى‌كه اين كلام زيبا را در زير لب ترنّم مى‌فرمود كه: خداوندا بر قضاء تو صبر مى‌كنم چرا كه معبودى جز تو وجود ندارد.

امام باقر عليه السّلام نيز مانند پدران پاكش در راه تحمّل سختى و محنت و مصيبت راه صبر را پيشه كرده است. اكنون به نمونه‌هائى از اين صبر عظيم توجّه مى‌كنيم:

١. يكى از سخت‌ترين مصائب و ناراحتى‌هايى كه بر ائمّه اطهار خصوصا امام باقر عليه السّلام وارد شده بود ربودن مقام خلافت بوده كه حقّ مسلّم و قطعى اهل بيت عليهم السّلام بوده و ديگر اعلام سبّ و لعن پدران گرامى آن حضرت بر منبر پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و گلدسته مساجد بود. امام باقر عليه السّلام اين اهانت‌ها را همواره مى‌شنيدند. امّا در برابر آن‌ها صبر پيشه كرده و امكان اين‌كه حتّى كلمه‌اى بر