پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٠٢ - دهم امام باقر عليه السلام و آينده گروه صالح

دهم: امام باقر عليه السّلام و آينده گروه صالح‌

يكى از مهمترين عناصر پيروزى‌آفرين براى گروه‌هاى انقلابى وجود يك رهبرى بيدار است كه همواره بر حركت روبه‌رشد آنان اشراف كامل داشته و مسئوليت تغيير فراگير را به عهده گرفته، برنامه‌ريزى‌ها و خطّمشى‌ها را تنظيم نموده و با نظارت بر پياده شدن آن برنامه‌ها در جهان خارج، آنان را با نيروى روحى و تقويت معنوى يارى رساند تا بتوانند به اهداف و آمال حركت خود دست يابند، رهبرى در منطق اهل بيت عليهم السّلام يك رهبرى الهى است كه خداوند متعال به آن تصريح كرده و آن را به پيامبر خود صلّى اللّه عليه و اله ابلاغ نموده است. رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله نيز اين رهبرى را به حضرت امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب عليه السّلام ابلاغ كرده و اين وصيّت و رهبرى به ترتيب از امامى به امام بعدى مى‌رسد تا اين‌كه به خاتم اوصيا و پايان‌بخش ائمّه كه امام مهدى (عج) باشد برسد.

امام باقر عليه السّلام براى روشن شدن مسأله امامت پس از خود اهميّت ويژه‌اى قائل بوده و نظر اصحاب خود را به اين مسأله و شروط، خصوصيّات، و كيفيّت تشخيص آن در جهان خارج جلب مى‌نموده است. آن حضرت گاه به صورت آشكار و گاه به صورت مخفى اين مسأله را به اصحاب خود اعلام مى‌نموده و اين مسأله از ابتداى امامت امام باقر عليه السّلام تا روزهاى پايانى عمر شريف آن حضرت ادامه داشته است. آن حضرت از همه فرصت‌هاى مناسب براى اشاره كردن به اين مسأله و تأكيد كردن بر پيروى آنان از جانشينشان استفاده مى‌كردند.

البتّه اعلام امامت امام جعفر صادق عليه السّلام پس از امام باقر عليه السّلام همواره در دايره‌اى محدود و با نوعى پوشيدگى همراه بود. آن حضرت اين خبر را جز به‌