پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣١٤ - وصيتهاى امام باقر عليه السلام

برگزارى مراسم عزادارى در آن باعث مى‌شود تا مسلمانان از سبب اين عزادارى سؤال كنند و بدين‌وسيله از آنچه بر امام باقر عليه السّلام گذشته و اذيّت و آزارى كه از ناحيه امويان به آن حضرت رسيده و در نهايت به ترور و شهادت آن حضرت منجرّ شده آگاهى يابند، تا دستگاه‌هاى تبليغات اموى نتوانند خون امام را لوث كرده و آنچه را كه بر امام باقر عليه السّلام گذشته است به بوته فراموشى سپارند.

به‌هرحال سمّ در بدن امام باقر عليه السّلام سرايت كرده و تأثير زيادى در بدن آن حضرت گذاشت و هرلحظه مرگ به سرعت به آن حضرت نزديك مى‌شد.

امام باقر عليه السّلام در آخرين ساعات عمر خود همه احساسات و عواطف خود را به سمت خداوند متعال معطوف نمود. آن حضرت در آن حالت ملكوتى و روحانى قرآن تلاوت كرده و استغفار مى‌كرد، مرگ امام باقر عليه السّلام در حالتى رسيد كه زبان آن حضرت مشغول به ذكر خداوند متعال بود، و در چنين حالتى روح بزرگش به سمت خالقش پركشيد. روحى كه عرصه زندگى فكرى و علمى عالم اسلام را روشن كرده و در آن عصر نظيرى براى آن به‌وجود نيامده بود.

با شهادت آن بزرگوار باشكوهترين صفحه از كتاب رسالت اسلامى كه جامعه اسلامى آن‌روز را به بيدارى و شكوفايى رساند ورق خورد.

فرزند برومند آن حضرت حضرت، امام جعفر صادق عليه السّلام به تجهيز بدن مقدّس پدر بزرگوار خود برخاسته، او را غسل داده و در حالى‌كه اشك سوزانش در مرگ پدر جارى بود او را كفن نمود. پدرى كه از حيث دانش و فضيلت و سرسختى در راه دين، آسمان دنيا در آن عصر بر كسى مانند او سايه نيفكنده بود.

پيكر مطهّر حضرت امام باقر عليه السّلام با شكوه و جلال تمام از سوى عموم‌