پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠٦ - وليد بن عبد الملك

باقر عليه السّلام خواهد بود.

به‌هرحال عبد الملك بن مروان بيمار شد و به بستر مرگ افتاد. وى عهد خلافت را بعد از خود براى پسرش وليد مستحكم كرد. وى در وصيّتى كه به پسرش وليد كرد او را درباره حجّاج سفارش نيكو كرد. عبد الملك به پسرش وليد گفت: حجّاج را هميشه مدّ نظر داشته و او را بزرگ بدار. چراكه اوست كه اين تخت‌وتاج را براى شما آماده كرده است، اى وليد، بدان‌كه حجّاج شمشير تو و دست قدرت تو بر هركسى است كه با تو مقابله كند. پس سخن و بدگويى هيچ‌كس را درباره حجّاج نپذير، و بدان‌كه تو به حجّاج محتاج‌ترى تا حجّاج به تو. پسرم چون مرگ من فرارسيد مردم را به بيعت خود بخوان. پس هركس با سر اين‌چنين كرد تو با شمشير اين‌چنين كن‌[١].

اين وصيّت گرايش شديد عبد الملك بن مروان را نسبت به شرّ و بدى حتّى در بستر مرگ نشان مى‌دهد.

از حسن بصرى درباره عبد الملك مروان سؤال كردند. حسن در پاسخ گفت: چه بگويم درباره مردى كه يكى از گناهان او حجّاج بود[٢].

وليد بن عبد الملك‌

وليد بن عبد الملك پس از مرگ پدرش در نيمه شوّال سال ٨٦ هجرى به خلافت رسيد. وى داراى هيچ‌گونه صفات شرافت و بزرگ‌منشى نبود كه او را سزاوار خلافت نمايد. بلكه وى صرفا فردى ستمگر و جبّار بود[٣]. وى حتّى از

[١] . سيوطى، تاريخ الخلفا/ ٢٢٠.

[٢] . تاريخ ابى الفداء ١/ ٢٠٩.

[٣] . تاريخ الخلفاء/ ٢٢٣.