پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٩ - ج - نيكى به اصحاب و ياران

امام محمّد باقر عليه السّلام فطرتا دوستدار خير، نيكوكارى، عطا و دهش به مردم و شاد كردن دل آنان بود.

الف- بزرگداشت نيازمندان‌

از اخلاق والاى آن حضرت اين بوده است كه آن حضرت فقرا و نيازمندان را بسيار احترام مى‌نموده، شأن آن‌ها را بالا مى‌برده تا ذلّت احتياج بر آن‌ها غلبه نكند و اثرى از آن در آن‌ها ديده نگردد، تاريخ‌نويسان اين‌گونه نگاشته‌اند كه به خانواده و اهل بيت خود سفارش كرده بود، اگر سائل و نيازمندى به نزد آن‌ها آمد، هنگامى كه به او چيزى مى‌دهند نگويند: اى سائل اين را بگير، بلكه به او بگويند: اى بنده خدا بگير كه مباركت باشد[١]. آن حضرت همچنين فرموده‌اند: آن‌ها را با بهترين نامهايشان صدا بزنيد[٢].

ب- آزاد كردن بندگان‌

امام باقر عليه السّلام بسيار به آزاد كردن بندگان و رهايى دادنشان از زنجير بندگى علاقه وافرى داشت. آن حضرت يك خانواده برده را كه تعدادشان به يازده نفر مى‌رسيد يكجا آزاد فرمود[٣]. همچنين آورده‌اند كه آن حضرت شصت بنده داشت كه در هنگام وفات يك سوّم از آن‌ها را آزاد فرمود[٤].

ج- نيكى به اصحاب و ياران‌

امام باقر عليه السّلام هيچ‌چيز را در دنيا بيشتر از نيكوكارى نسبت به برادران‌

[١] . عيون الاخبار ٣/ ٢٠٨.

[٢] . البيان و التبيين/ ١٥٨.

[٣] . به نقل از شرح شافيه ابى فراس ٢/ ١٧٦.

[٤] . همان منبع.