پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٣ - ج - دعاى امام باقر عليه السلام در حال سجده

بازنمى‌داشت، چرا كه نماز به جهت ارتباط و رشته محكمى كه بين نمازگزار و خداوند متعال ايجاد مى‌نمايد محبوبترين و عزيزترين كار جهان در نزد امام باقر عليه السّلام بود.

ج- دعاى امام باقر عليه السّلام در حال سجده:

مسلّم است كه نزديكترين حالت يك بنده به خداوند متعال حالت سجده است. از همين‌جا است كه مى‌بينيم امام باقر عليه السّلام همواره در حال سجود، قلب و احساسات خود را به سوى خداوند متعال منعطف كرده و خداوند را با دل بريدن كامل از همه‌چيز و در طبق اخلاص نهادن دل و روح، به مناجات مى‌نشسته است. به همين جهت است كه مى‌بينيم در كتب ادعيه، دعاهاى بسيارى براى حالت سجده از امام باقر عليه السّلام نقل گرديده است. از آن جمله:

١. اسحاق بن عمّار از امام صادق عليه السّلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمودند: من هميشه رختخواب پدرم را آماده مى‌كردم و به انتظار آمدن آن حضرت مى‌نشستم. هنگامى كه آن حضرت به رختخواب مى‌آمدند و به خواب مى‌رفتند من برخاسته و به رختخواب خود مى‌رفتم و مى‌خوابيدم. در شبى از شبها آمدن آن حضرت به رختخواب به طول انجاميد. من به جستجوى آن حضرت به مسجد رفتم. در آن وقت شب مردم به خواب رفته بودند و كسى در مسجد نبود. ديدم كه آن حضرت در مسجد و در حال سجود است و كسى در مسجد غير از آن حضرت نيست. من صداى ناله آن حضرت را شنيدم كه در حال سجده مى‌فرمود:

«سبحانك اللهم، أنت ربي حقا حقا، سجدت لك يا رب تعبّدا و رقّا، اللهم إنّ عملي ضعيف فضاعفه لي ... اللّهم قني عذابك يوم تبعث عبادك، و تب عليّ إنك أنت التواب الرحيم»؛