پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٩١ - بخش دوم رويدادهاى مهم عصر امام باقر عليه السلام

انتقام كشيد. چراكه او در ميان مردم مسلمان ترس و وحشت را پراكنده كرد و ستمگرى بود كه در ريختن خون مسلمانان از حدّ در گذشته بود.

٣. سنگدلى و خشونت: عبد الملك بن مروان بسيار سنگدل بود. رأفت و رحمت از دل‌وجان او رخت بربسته بود. تا جايى كه در ريختن خون مسلمانان به ناحق از حدّ در گذشته بود. او در گفت‌وگويى كه با امّ الدّرداء انجام داده بود به اين مطلب اعتراف كرده است. امّ الدّرداء به او گفت: به من خبر رسيده كه تو پس از آن‌همه عبادت و زهد و پرهيزگارى اكنون شراب نوشيده‌اى. عبد الملك بدون هيچ احساس گناهى در پاسخ او گفت: آرى به خدا، البتّه خون‌هاى بسيارى نيز نوشيده‌ام‌[١].

وى در زمان حكومت وحشت‌بار خود خانواده‌هاى بسيارى را در ميان مسلمانان عزادار كرد. وى پس از آنكه عبد اللّه بن زبير را به قتل رساند، در شهر يثرب خطبه‌اى خواند كه در آن از سنگدلى بى‌حدّى كه در نهانگاه جان خود داشت پرده برداشت. وى خطاب به مردم اين‌چنين گفت: من دردهاى اين امّت را جز با شمشير دوا نمى‌كنم تا اين‌كه همه شما را به اطاعت و فرمانبردارى خود درآورم‌[٢].

٤. بخل: عبد الملك بن مروان از شدّت خساست و بخل به لقب (رشح الحجاره) كه كنايه از سنگى است كه نم پس نمى‌دهد ملقّب گرديده بود[٣]. امّت اسلام در ايّام حكومت او با گرسنگى، فقر و محروميّت دست به گريبان بودند.

بدعت‌هاى عبد الملك: عبد الملك از رسيدن تبليغات ابن زبير به اهل شام‌

[١] . مختصر تاريخ دمشق ١٥/ ٢١٩، شرح‌حال عبد الملك بن مروان، شماره ٢١٠.

[٢] . تاريخ ابن كثير ٩/ ٦٤.

[٣] . تاريخ قضاعى/ ٧٢.