پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٩٢ - بخش دوم رويدادهاى مهم عصر امام باقر عليه السلام

بسيار بيمناك بود. چراكه مى‌ترسيد اهل شام را با اين تبليغات بر ضدّ او بشوراند، و از آنجا كه مقرّ حكومت ابن زبير در شهر مكّه بود، عبد الملك شاميان را از سفر حجّ منع كرد. شاميان به او گفتند: آيا ما را از سفر حجّ كه فريضه‌اى است كه خداوند متعال بر ما واجب كرده است بازمى‌دارى؟

عبد الملك در پاسخ آنان گفت: ابن شهاب زهرى از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله روايت كرده است كه آن حضرت فرموده‌اند: جز به سوى يكى از اين سه مسجد بار سفر (يعنى سفر حجّ) بسته نمى‌شود: مسجد الحرام، مسجد من در مدينه و مسجد بيت المقدّس.

وى با جعل اين حديث مردم را از حجّ خانه خدا بازداشت و آنان را به حجّ بيت المقدّس فرستاد. وى صخره مسجد بيت المقدّس را نيز ابزار مقاصد خود قرار داده و درباره آن اين روايت را جعل كرد كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله هنگامى كه به معراج مى‌رفت پا بر اين صخره نهاده است و اين صخره را براى مردم جايگزين كعبه نمود. او بر اين صخره گنبد و بارگاهى ساخت و پرده‌هاى ديباج بر آن كشيده، پرده‌دارانى براى آن مقرّر كرد و به مردم فرمان داد تا همچنان‌كه به دور كعبه طواف مى‌كنند به دور اين صخره طواف نمايند[١].

عبد الملك مروان در هنگام خلافت خود حاكمان سابق بنى‌اميّه را مورد انتقاد شديد قرار مى‌داد. وى در سخنرانى كه در يثرب ايراد كرد، اين‌چنين گفت: به خداوند سوگند كه من نه خليفه‌اى مستضعف هستم كه مرادش از خليفه مستضعف عثمان بود، نه خليفه سازشكار هستم و مرادش از خليفه سازشكار معاويه بود، و نه خليفه سست رأى هستم كه مراد او از خليفه سست‌

[١] . يعقوبى ٢/ ٣١١.