پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩٦ - ٥ جامعه اسلامى

مسلمانان را به همّت گماردن به امور مسلمانان و مشاركت داشتن با مسلمانان در آرزوها و رنج‌هاى آنان، همچنين همّت گماشتن در ايجاد عواملى كه منجرّ به نزديكى و رسيدن به اتّفاق‌نظر در نقطه‌نظرهاى مشترك فكرى، عاطفى و رفتارى مى‌شود تشويق مى‌نموده‌اند.

امام باقر عليه السّلام قاعده‌اى كلّى در رفتار افراد جامعه وضع نمود كه همان عمق بخشيدن به مفهوم ولايت در ميان مسلمانان است. از زراره روايت‌شده كه گفت: من و حمران بر امام باقر عليه السّلام داخل شديم، من به آن حضرت عرض كردم: ما همه افراد جامعه را با اين ملاك و معيار كه معتقد به اعتقادات ما هستند يا نه، مى‌سنجيم، پس هركس از علوى يا غيرعلوى با ما بر سر اين اعتقاد موافق بود، با او علقه ولايت مى‌بنديم، و اگر اعتقادش مخالف با اعتقاد ما بود، چه علوى باشد يا غيرعلوى، از او بيزارى مى‌جوييم. امام باقر عليه السّلام به من فرمودند:

اى زراره، كلام خداوند راست‌تر از كلام توست، پس كجا هستند آنانى كه خداوند عزّ و جلّ درباره آنان فرموده است: (مگر آن مردان و زنان و كودكان فرودستى كه چاره‌جويى نتوانند و راهى نيابند؟)

كجا هستند آنانى كه در قرآن تعبير «مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ» (كسانى كه كارشان در قيامت متوقف به فرمان خدا است) درباره آنان آمده است؟ كجا هستند آنانى كه به تعبير خداوند در قرآن اعمال صالحى را با اعمال ناپسند درهم آميخته‌اند؟ «اصحاب اعراف» كجا هستند؟ و همچنين جايگاه كسانى كه به تعبير خداوند در قرآن بايد ميان دل‌هاى آنان الفت برقرار شود در طرز تفكّر تو كجا خواهد بود؟[١].

[١] . كافى ٢/ ٣٨٢.