پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩٤ - ٤ افراد گروه صالح

مادام كه دو مؤمن از دين خود برنگشته‌اند، شيطان در ميان آنان به وسوسه و ايجاد دشمنى مى‌پردازد، و هنگامى كه آنان با يكديگر اختلاف پيدا كنند، شيطان به پشت دراز كشيده، استراحت مى‌كند و مى‌گويد: پيروز شدم، پس خداوند رحمت كند هر كسى را كه بين دو محبّ و دوستدار ما الفت ايجاد كند. اى مؤمنين، با يكديگر انس بگيريد و به يكديگر عشق بورزيد[١].

آن حضرت شيعيان را از پى‌گيرى لغزش‌ها و اشتباهات ديگران به‌شدّت نهى نموده، فرموده‌اند:

نزديك‌ترين حالت يك بنده به كفر، آن است كه با مردى برادر دينى باشد، امّا به دنبال اين باشد كه عيب‌ها و لغزش‌هاى او را جمع‌آورى نموده تا روزى از آن‌ها بر عليه او استفاده كند[٢].

امام باقر عليه السّلام همچنين از متّهم كردن مؤمنان و تكفير آنان نهى نموده و فرموده‌اند:

هيچ مردى شهادت بر كفر مرد ديگر نمى‌دهد مگر اين‌كه اين شهادت دامنگير يكى از آن دو خواهد شد. اگر شهادت به حقّ داده باشد، طرف مقابل كافر و اگر شهادت به ناحق داده باشد و طرف مقابل مؤمن باشد، اتّهام كفر به خود او برگشت خواهد كرد و خود كافر خواهد شد. پس از اتّهام زدن به مؤمنين بپرهيزيد[٣].

آن حضرت همچنين همگان را از سخن‌چينى و نمّامى بازداشته و فرموده‌اند: بهشت بر تهمت‌زنندگان كه همواره براى سخن‌چينى در حركت هستند حرام است‌[٤].

آن حضرت همچنين از افشاى اسرارى كه مخصوص مؤمنان است نهى‌

[١] . كافى ٢/ ٣٤٥.

[٢] . كافى ٢/ ٣٥٥.

[٣] . كافى ٢/ ٣٦٠.

[٤] . كافى ٢/ ٣٦٩.