پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٦ - حج امام باقر عليه السلام

امام عليه السّلام به اين كلام من اعتنا نكرد و فرمودند: واى بر تو اى افلح، من صداى خود را به گريه بلند مى‌كنم، باشد تا خداوند نظر رحمتى به من بياندازد و من به‌وسيله اين نظر رحمت در روز قيامت رستگار گردم.

سپس امام باقر عليه السّلام خانه كعبه را طواف نمودند و به پشت مقام ابراهيم آمده و نماز خواندند. هنگامى كه امام باقر عليه السّلام نماز را به پايان بردند ديدم كه سجده‌گاه آن حضرت از اشك چشمانش خيس شده است‌[١].

در يكى از سفرهاى حجّ حاجيان دور آن حضرت را گرفتند. آنان به دور امام باقر عليه السّلام ازدحام كرده و درباره مناسك حج و ديگر مسائل دينى از آن حضرت سؤال مى‌كردند. امام باقر عليه السّلام نيز به همه آن‌ها كاملا جواب مى‌دادند.

مردم از وسعت دانش امام باقر عليه السّلام در شگفت شدند. در اين ميانه كسى سؤال كرد اين شخص كيست؟ در اين هنگام بود كه يكى از اصحاب امام باقر عليه السّلام به پا خواست و با صداى بلند گفت:

آگاه باشيد كه اين شكافنده دانش پيامبران و آشكاركننده راه‌ها است، اين بهترين كسى است كه از پشت سرنشينان كشتى نوح به‌جا مانده است، اين فرزند فاطمه عذراء و زهراى ارجمند است، اين باقى مانده خدا در روى زمين است، وى رازدار جهان آفرينش پسر محمّد و خديجه، على و فاطمه است. اين برافراشته چراغ هدايت دين خداست‌[٢].

[١] . صفة الصّفوه ٢/ ٦٣، نور الابصار/ ١٣٠.

[٢] . مناقب ابن شهر آشوب ٤/ ١٨٣.