پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٢١ - امام محمد باقر عليه السلام و عمر بن عبد العزيز

مى‌نمود.

از ديگر كارهايى كه جزو انتقادات حكومت عمر بن عبد العزيز به‌شمار مى‌رود اين است كه وى ده دينار در عطا و پرداختى اهل شام اضافه كرد. امّا اين كار را درباره مردم عراق انجام نداد[١]. امّا اين تبعيض ناروا هيچ دليلى نداشت، بلكه با روح اسلام نيز منافات داشت.

عمر بن عبد العزيز بيمار شد و بيمارى او را سخت آزار مى‌داد. گفته‌اند كه وى از معالجه خود خوددارى مى‌نمود. به او گفتند: اى كاش خود را مداوا مى‌كردى. در پاسخ گفت: اگر مداواى من در اين بود كه دستى به گوش خود بكشم دست نمى‌كشيدم. چرا، به‌خاطر اين‌كه من به سمت خوب كسى مى‌روم. به سمت پروردگار خود[٢].

بعضى از مصادر تاريخى بر اين مطلب تصريح كرده‌اند كه عمر بن عبد العزيز را خود امويان مسموم كردند. چراكه آنان مى‌دانستند اگر خلافت او به طول انجامد بالاخره منجر به خارج شدن خلافت از دست خاندان بنى اميّه خواهد گرديد. چراكه عمر بن عبد العزيز هرگز پيمان خلافت پس از خود را بر اشخاص بى‌لياقت و ناصالح نخواهد بست، بلكه خلافت را پس از خود به شخصى كه شايستگى آن را داشته باشد خواهد سپرد. به همين سبب پيش از وقت او را مسموم كرده و از بين بردند[٣]. بالاخره عمر بن عبد العزيز در ماه رجب سال ١٠١ هجرى در مكانى به نام دير سمعان دار فانى را وداع گفت‌[٤].

[١] . تاريخ يعقوبى ٢/ ٤٨.

[٢] . تاريخ ابن اثير ٤/ ١٦١.

[٣] . الانافه فى مآثر الخلافه ١/ ١٤٢.

[٤] . تاريخ ابن اثير ٤/ ١٦١.