پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٧١ - تأكيد بر اهميت عامل اقتصادى

برحذر داشته و كسالت از طلب آخرت را ملازم با كسالت از طلب دنيا نموده‌اند، آن حضرت در اين رابطه فرموده‌اند:

من بسيار از كسى كه در امر طلب دنيا و رزق‌وروزى خود كسالت و تنبلى مى‌كند منفور مى‌دارم، چراكه هركس در امر دنياى خود كسالت بورزد و تنبلى كند، در امر آخرت خود كسلتر و تنبلتر خواهد بود[١].

آن حضرت همواره اين مطلب را بيان مى‌داشتند كه رزق‌وروزى از جانب خداوند متعال نازل‌شده و خداوند متعال براى هريك از افراد انسان رزق‌وروزى معيّنى قرار داده است. امّا بر انسان واجب است تا براى به دست آوردن آن رزق‌وروزى تلاش و فعّاليت نمايد. آن حضرت در اين رابطه فرموده‌اند:

هيچ‌كس نيست مگر اين‌كه خداوند متعال رزق حلالى براى او مقدّر فرموده كه در حالت عافيت و سلامت به او برسد، و همان رزق‌وروزى را از جهت ديگر به صورت حرام نيز بر آن انسان عرضه مى‌نمايد. پس اگر انسان به آن رزق‌وروزى از راه حرام دست بيالايد، از رزق‌وروزى حلال او كم مى‌شود و غير از اين دو مورد نيز خداوند از در فضل و كرم روزى بسيارى براى بندگان دارد كه اين كلام خداوند عزّ و جلّ است كه فرمود: وَ سْئَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ‌[٢] و از فضل خدا درخواست كنيد ...[٣].

آن حضرت همچنين از جمع‌آورى مال از طريق كسب‌هاى حرام كه از جمله آن‌ها «غلول»[٤] مى‌باشد نهى مى‌فرمودند. عمّار بن مروان در رابطه با

[١] . كافى ٥/ ٨٥.

[٢] . نساء/ ٣٢.

[٣] . كافى ٥/ ٨٠.

[٤] . غلول در لغت به معنى دزدى از غنائم قبل از تقسيم است كه در زمانه فعلى مى‌توان آن را به اختلاس تشبيه كرد.