پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١١٩ - امام محمد باقر عليه السلام و عمر بن عبد العزيز

باقر عليه السّلام نيز در جواب او نامه‌اى آكنده از موعظه و نصيحت براى او فرستادند، عمر بن عبد العزيز دستور داد تا نامه‌اى را كه امام باقر عليه السّلام به خليفه قبلى يعنى سليمان بن عبد الملك فرستاده بود بيرون بياورند. هنگامى كه آن نامه را بيرون آورد ديد كه در آن نامه مدح و ثناى سليمان بن عبد الملك آمده است. عمر بن عبد العزيز آن نامه را به حاكم مدينه فرستاد و به او گفت اين نامه را به امام باقر عليه السّلام نشان بده و بعد نامه‌اى كه آن حضرت به من نوشته نشان بده و آنچه را كه امام مى‌گويد براى من بفرست.

حاكم مدينه هردو نامه را به امام عليه السّلام نشان داد. امام باقر عليه السّلام فرمودند:

سليمان بن عبد الملك پادشاه جبّارى بود كه من بر حسب مصلحت نامه‌اى كه به او نوشتم با چنان انشائى بود كه به سمت جبّاران و ستمگران مى‌نويسند. امّا خليفه‌اى كه اكنون هست و صاحب‌اختيار توست اظهار عدل‌وداد مى‌كند. لذا نامه‌اى كه من براى او نوشتم مناسب با خود اوست.

حاكم مدينه اين كلمات را نوشته و به سوى عمر بن عبد العزيز فرستاد.

هنگامى كه عمر بن عبد العزيز اين جمله را خواند اعجاب خود را نسبت به امام باقر عليه السّلام اين‌گونه بيان داشت كه: خداوند هيچگاه اهل اين خاندان را از فضيلت خالى نمى‌گذارد[١].

امّا عليرغم همه خوبى‌هايى كه عمر بن عبد العزيز داشت بعضى از اشكالات نيز بر كار او وارد است. حال به جمله‌اى از آن اشكالات توجّه نماييد:

وى مقاطعه‌هايى كه از بيت المال توسّط خلفاى سابق بنى اميّه در ميان افراد

[١] . تاريخ يعقوبى ٢/ ٤٨.