پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٤٧ - ٤ بخشى از دعاهاى امام هادى عليه السلام

٣. مناجات آن حضرت: امام هادى عليه السّلام همواره در دل تاريك شب با قلبى خاضع و خاشع و نفسى باايمان و مطمئن به درگاه خداوند متعال رفته و به مناجات با خداوند مى‌پرداخت. از دعاهايى كه آن حضرت در مقام مناجات با خداوند متعال مى‌خوانده‌اند اين است:

«إلهي مسي‌ء قد ورد، و فقير قد قصد، فلا تخيّب مسعاه و ارحمه و اغفر له خطاه ...؛

خداوندا، گناهكارى به درگاهت وارد شده و فقيرى قصد بارگاهت نموده است. خدايا، پس گام‌هايى كه به سوى تو برداشته نااميد مگردان، بر وى رحمت آور و خطايايش را بر وى ببخش.

«الهي صلّ على محمد و آل محمد، و ارحمني إذا انقطع من الدنيا أثري و محي من المخلوقين ذكري، و صرت من المنسيين كمن نسي، الهي كبر سني، و رق جلدي، و دقّ عظمي، و نال الدهر مني و اقترب اجلي، و نفدت ايامي، و ذهبت شهواتي و بقيت تبعاتي إلهي ارحمني إذا تغيّرت صورتي ...»؛

خداوندا، بر محمّد و آل محمّد درود فرست و هنگامى كه آثار من از دنيا قطع شده، يادم از خاطره خلق دنيا محو گرديد و مانند پيشينيان، به فراموش‌شدگان پيوستم بر من رحمت آور. خدايا سنّم زياد شده، پوستم نازك و استخوانم سست گشته است.

خدايا زمانه تا آنجا كه توانسته است به من صدمه وارد كرده، مرگم نزديك و روزهاى زندگيم رو به پايان است. خداوندا شهوات من پايان يافته و پيامدهاى سوء آن باقى مانده است. خداوندا در روزى كه صورت من تغيير پيدا مى‌كند بر من رحمت آور ...[١].

[١] . حياة الامام علىّ الهادى عليه السّلام/ ١٣٧، به نقل از الدرّ النظيم.