پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٠٨ - ١٠ داوود بن قاسم جعفرى

احمد بن محمّد بن عيسى روايت كند كه: در طلب حديث به كوفه رفتم.

در آنجا «حسن بن على وشا» را ديدم، از او خواستم تا كتاب «علاء بن رزين قلا» و «ابان بن عثمان احمر» را به من نشان بدهد. وى آن‌دو كتاب را براى من بيرون آورد. به او گفتم: دوست مى‌دارم كه اجازه روايت اين‌دو كتاب را به من بدهى، او به من پاسخ داد: فلانى خداوند رحمتت كند. چه عجله‌اى دارى، برو و از روى اين كتاب‌ها بنويس آنگاه بيا و استماع حديث كن [تا به‌موقع به تو اجازه روايت حديث بدهم‌].

در پاسخ او گفتم از حوادث روزگار در امان نيستم، وى به من گفت: اگر مى‌دانستم كه اين حديث (حديث اهل‌بيت عليهم السّلام) اين‌قدر طالب دارد، نسخه‌هائى از آن تكثير مى‌كردم، من زمانى اين مسجد- يعنى مسجد كوفه- را ديدم كه نهصد شيخ در آن بودند و هركدام مى‌گفتند: جعفر بن محمّد مرا حديث كرد.

وى يكى از بزرگان طايفه اماميه بوده، كتاب‌هاى بسيارى دارد كه از جمله آن‌ها مى‌توان به: «ثواب الحج»، «المناسك» و «النوادر» اشاره نمود[١].

١٠. داوود بن قاسم جعفرى‌

كنيه‌اش ابو هاشم و از اهل بغداد بود، وى بسيار جليل القدر و در نزد ائمّه از منزلت والايى برخوردار بود. وى حضرت امام رضا، حضرت امام جواد، حضرت امام هادى، حضرت امام حسن عسكرى و حضرت صاحب الزّمان عليه السّلام را ديده و از همه آن‌ها روايت كرده است، وى اخبار و مسائلى دارد، و هم‌چنين‌

[١] . معجم رجال الحديث ٦/ ٣٨.