پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٠ - بخش دوم برداشتهايى از شخصيت حضرت امام هادى عليه السلام

شُكُوراً؛ پاداش و سپاسى از شما نمى‌خواهيم. آن حضرت روزها به كار و فعّاليت مشغول مى‌شد. وى در زير اشعه سوزان آفتاب ايستاده در مزرعه خود به كار كشاورزى مشغول مى‌گشت تا آن‌جا كه عرق تمام بدن آن حضرت را تر مى‌كرد و چون سياهى شب آشكار مى‌شد به سمت پروردگار خود توجّه كرده، در حال ركوع و سجود و خشوع براى پروردگار خويش درمى‌آمد و پيشانى تابناك خود را بر روى سنگ و شن زمين قرار مى‌داد، و دعاى مشهور خود را زير لب زمزمه مى‌كرد كه: «الهي مسي‌ء قد ورد، و فقير قد قصد، لا تخيب مسعاه و ارحمه و اغفر له خطأه»؛

پروردگارا، گنهكارى به در خانه‌ات وارد شده، و فقيرى قصد در خانه‌ات كرده. پروردگارا گام‌هايى كه به سوى تو برداشته نااميد نگردان، بر وى رحمت آور و گناهانش را بر او ببخشاى‌[١].

١٨. خير الدّين زركلى گويد: ابو الحسن عسكرى على، ملقّب به هادى فرزند محمّد جواد فرزند علىّ رضا فرزند موسى بن جعفر، حسينى طالبى، دهمين امام از پيشوايان دوازده‌گانه و يكى از پرهيزگاران و صلحا زمان بوده است. وى در شهر مدينه به دنيا آمد. كسانى در نزد متوكّل عبّاسى از او بدگوئى كردند و وى آن حضرت را به بغداد احضار كرده، سپس در سامرا تبعيد نمود[٢].

١٩. «دوايت- ام- رونالدسون» پس از اينكه به تفصيل درباره آن حضرت به بحث پرداخته گويد: بسيارى از مردم از مناطقى مانند عراق، ايران و مصر، كه شيعه آل محمّد در آن زياد بود براى كسب علم و دانش آهنگ ديدار آن‌

[١] . سيرة الامام علىّ الهادى عليه السّلام/ ٥٩.

[٢] . الاعلام ٥/ ١٤٠.