پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٨٦ - شهادت حضرت امام هادى عليه السلام

خون او شريك بوده است دو چندان گردان‌[١].

«سراج الدّين رفاعى» در صحاح الاخبار مى‌نويسد: آن حضرت در دوران خلافت معتزّ عبّاسى به‌واسطه سم به شهادت رسيده است.

«محمّد بن عبد الغفّار حنفى» در كتاب خود «ائمّة الهدى» مى‌نويسد: «چون شهرت حضرت امام هادى عليه السّلام بالا گرفت، متوكّل آن حضرت را از مدينه منوّره طلبيد. چراكه بيم آن داشت حكومت و دولتش از دست برود ... و در پايان كار سمى به آن حضرت خوراند ...»[٢].

امّا صحيح‌تر آن است كه اين «معتزّ» بود كه آن حضرت را مسموم نموده و به شهادت رسانيد.

ظاهرا آن حضرت در اثر سمى كه به وى داده شد بيمار شده و پس از چندى دار فانى را وداع گفتند. چنانكه روايت «محمّد بن فرج» از «ابو دعامه» اين مطلب را تأييد مى‌كند. وى گويد: در بيمارى‌اى كه موجب وفات حضرت امام هادى عليه السّلام شد براى عيادت به نزد آن حضرت شرفياب شدم، هنگامى كه خواستم از نزد آن حضرت خارج شوم، آن حضرت به من فرمودند:

اى ابو دعامه، اكنون حق تو بر من واجب شده است، آيا حديثى براى تو نگويم كه تو را خوشحال كند؟ ابودعامه گويد: به آن حضرت عرض كردم: يا بن رسول اللّه من به چنين حديثى بسيار نيازمندم.

امام هادى عليه السّلام فرمودند:

پدرم محمّد بن على بر من حديث كرد و گفت: پدرم على بن موسى به من گفت: پدرم موسى بن جعفر بر من روايت كرد و گفت: پدرم جعفر بن محمّد بر من روايت كرد و گفت:

[١] . بحار الانوار ٥٠/ ٢٠٦ ح ١٩.

[٢] . ر. ك الامام الهادى من المهد الى اللّحد/ ٥٠٩- ٥١٠.