پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٧ - بخش دوم برداشتهايى از شخصيت حضرت امام هادى عليه السلام

در همان شهر از دنيا رفت. گفته‌اند كه بدگويان به متوكّل عبّاسى خبر دادند كه در منزل آن حضرت نامه‌هاى بسيارى از مردم و سلاح‌هاى زيادى وجود دارد، متوكّل گروهى از سربازان خود را به سمت آن حضرت فرستاد. آنان وى را اين گونه يافتند كه: روبروى قبله نشسته، جبّه‌اى از پشم بر تن دارد و بر روى فرشى از خاك نشسته است. سربازان، آن حضرت را با همين حالت دستگير كرده و به نزد متوكّل عبّاسى بردند ...[١].

١٠. محمّد سراج الدّين رفاعى گويد: امام علىّ هادى فرزند امام محمّد جواد مى‌باشد، لقب او نقى، عالم، فقيه، امير، دليل، عسكرى، و نجيب است. او در سال ٢١٢ ه. ق در شهر مدينه ديده به جهان گشود، و در روز دوشنبه سوّم ماه رجب سال ٢٥٤ ه. ق در زمان خلافت معتزّ عبّاسى به‌واسطه سمّ به شهادت رسيده و به ديدار معبود شتافت. وى داراى پنج فرزند مى‌باشد: امام حسن عسكرى، حسين، محمّد، جعفر و عايشه، و امام حسن عسكرى همان كسى است كه فرزندش صاحب سرداب مقدّس، حجّت منتظر، ولى خداوند، محمّد مهدى مى‌باشد[٢].

١١. احمد بن حجر هيثمى گويد: علىّ عسكرى به اين دليل عسكرى ناميده شد كه گروهى از جانب حكومت وقت مأمور شدند تا او را از مدينه پيامبر به سامرا آورده در آنجا ساكن كنند منطقه‌اى كه در آن‌زمان عسكر ناميده مى‌شد و بدين‌جهت امام هادى عليه السّلام به لقب عسكرى ملقّب گرديد. وى از نظر دانش و سخاوت ميراث‌دار پدر بزرگوار خويش بود[٣].

١٢. احمد بن يوسف بن احمد دمشقى قرمانى گويد: فصل نهم از كتاب‌

[١] . البداية و النهاية/ ١١/ ١٥.

[٢] . صحاح الاخبار/ ٥٦.

[٣] . الصّواعق المحرقه/ ٢٠٥.